Later als ik groot ben…

Had jij vroeger ook een droom van wat je later wilde worden als je groot bent..?  Zo van ‘Later als ik groot ben…’. Ik dus niet. Al ben ik wel een dromer. Of… heet dat gewoon een rijke fantasie..? Maar ik had nou niet bepaald een droom die ik wilde waarmaken. Ik vond gewoon veel dingen leuk. Te veel misschien. Nog steeds eigenlijk.

Maakt dat het dan makkelijker? Nee, juist niet. Maar ik denk dat ik mezelf, na zoveel jaar, wel een beetje door heb. Een beetje dan. Want er is nog zat waar ik niks van begrijp. Ik blijf leren.

Later als ik groot ben

Later als ik groot ben…

Wat ik wél door heb, is dat als ik iets leuk vind, écht heel leuk, dat ik er helemaal voor ga. Dat klinkt misschien cliché, maar zo bedoel ik dat absoluut niet. Als ik iets leuk vind en daarom doe, dan ga ik er helemaal in op.

Dan kan ik het niet laten om de lat hoog te leggen. Niet gewoon hoog. Maar zo hoog als ik kan. Daar kan ik niks aan doen. Dat gaat vanzelf. Want waarom zou je iets doen, als je niet alles eruit haalt. Dan heb je er misschien geen plezier in. Dan kan je het net zo goed niet doen.

Verdwalen in de patisserie wereld

Je kent me ongetwijfeld van de macarons. Misschien ook van de maduches. Maar weet je waar ik vandaan kom? Je wist vast al dat ik uit de reclame kom. Dat staat tenslotte op m’n website. Een Art Director die zich met veel plezier liet verdwalen in de patisserie wereld.

Maar wist je dat ik ook m’n eigen design studio heb gehad toen ik net van school kwam? Was superleuk! En dat m’n eerste baan daarnaast, manager bij McDonald’s was? Ook superleuk! En dat ik Creative Director was bij een internationaal reclamebureau in Slovenië? Dat was nog eens een uitdaging.

Ik heb toen een snowboard gekocht. Snowboarden vond ik zo vet! En in Slovenië ligt tussen Italië en Oostenrijk. Dus bergen zat. Een jaar later was ik Snowboard Instructor en werkte ik in die Alpen. Waarom ook niet.

Toen heb ik een tijdje niets gedaan. Even een break. Daarna ben ik part-time bij een reclamebureau gaan werken. En in die periode kocht ik een KitchenAid mixer. Vanaf daar is het je vast al bekend. Want niet zo heel veel later opende ik de eerste macaronwinkel van Nederland. In 2012. En inmiddels alweer zes jaar later heb ik die winkel gesloten.

Geen wedstrijd

Mijn carrière is nou niet bepaald een vooraf uitgestippelde route. Tenslotte had ik geen droom. Er was geen masterplan. Ik deed gewoon wat ik het liefst doe. Zolang ik dat kon blijven doen tenminste. Want als het onmogelijk werd gemaakt of de uitdaging was verdwenen, dan moest ik gewoon iets anders doen. Inmiddels ben ik erachter dat de uitdaging mijn drive is. Creatief gezien dan. Als ik niet creatief word uitgedaagd, dan bloed ik dood.

Dan zou je misschien denken dat ik het om het wedstrijd element doe. Om beter dan een ander te zijn. Om een ander te verslaan. Maar dat is juist niet zo. Zo’n uitdaging is het niet. Ik hoef een ander namelijk niets te bewijzen. Wél behoefte aan telkens een nieuwe uitdaging maar geen drang om te winnen. Dat klinkt best verwarrend. Eigenlijk snapte ik het zelf ook niet. Ik deed het gewoon zo.

Nu snapte ik het pas

Totdat ik afgelopen jaar een presentatie van de Brits-Amerikaanse marketier Simon Sinek zag. Toen snapte ik het pas. Hij verwoordde het heel mooi: ‘Finite players play to beat the people around them. Infinite players play to beat themselves’. Ofwel ‘eindige spelers, spelen om een ander te verslaan. Oneindige spelers, spelen om de betere versie van zichzelf te worden’. Voor mij was het toen duidelijk hoe ik in elkaar zat.

Nu pas begreep ik waarom het vroeger op school ging zoals het ging. Ik zat op de Academie voor Art Direction en Design. Tussen klasgenootjes die allemaal Art Director wilde worden. Ik was wel toegelaten maar vroeg mij toch af of ik daar wel thuis hoorde. Of ik het wel in me had. Of ik goed genoeg was. Dus was deed ik, ik ging het uitproberen.

Zonder het iemand te vertellen ging ik m’n best doen. En dan niet zomaar m’n best. Nee. Ik ging keihard m’n best doen. Want ik wilde weten of ik tussen al die creatieve minds, de beste kon zijn. Want wat heeft het voor zin, om een creatieve opleiding te volgen om daarna een middelmatige creatief te worden.

Dus ik ging keihard m’n best doen. Alles geven. En dat was nog superleuk ook. Dus niet zomaar je huiswerk doen van ‘gelukkig het is af’. Of goed is goed genoeg. Nee. Ik ging er echt voor. Het beste wat ik kon maken. Maar dan de vraag, vond de leraar dat ook? Of was ik gewoon middelmatig. Misschien had ik helemaal geen talent voor het creatieve vak.

Wat als ik het niet in me had?

Ik moet zeggen, dat het best wel spannend was. Want stel dat ik het niet in me had, waarom zou ik er dan nog mee doorgaan. Dan moest ik iets anders doen. Iedereen leverde zijn opdracht in. De leraar hing de volgende dag de cijferlijst met alle namen aan de muur. Was het gelukt? Enigszins zenuwachtig las ik de lijst.

Een tien! De hoogste van de klas! Yes! Maar dan rees meteen de volgende vraag: was dit toeval of geluk? Dus ik besloot het nog een keer uit te proberen. Weer kei en keihard m’n best doen. Ik vond het nog leuker dan de vorige keer.

En wat gebeurde er? Weer een tien! Als enige. Yes! M’n onzekerheid genoot stiekem van de uitkomst. Maar twee keer kan toeval zijn. Dus ik moest het nog één keer uitproberen. Alleen toen gebeurde er iets onverwachts.

Extrinsieke motivatie

Ik had namelijk voor de derde keer het hoogste cijfer. Alleen dat viel iemand op. En hij zei dat ook nog hardop in de klas. ‘Ja hoor, Patrick heeft alweer het hoogste cijfer’. Je raadt nooit wat er toen gebeurde.

Toen ging de hele klas ook opeens keihard z’n best doen. Daar hadden ze kennelijk extrinsieke motivatie voor nodig. Maar voor mij had ik mijn punt al bewezen. En was de lol er al af. De uitdaging was geen uitdaging meer. Maar een wedstrijd. En daar hoefde ik niet zo nodig aan mee te doen. Een infinite player dus.

Mooi woord ‘extrinsiek’. ‘Intrinsiek’ is eigenlijk nog mooier. Mocht je het niet kennen: Extrinsieke motivatie, is motivatie vanwege de beloning. Ofwel, je doet iets omdat je een beloning krijgt. Bijvoorbeeld een geldbedrag. Of een beker, of gouden medaille. Als er geen beloning tegenover staat, dan gebeurt er niets. Extrinsiek dus.

Intrinsieke motivatie daarentegen, is motivatie die vanuit jezelf komt. Ofwel je doet iets omdat je dat gewoon heel graag doet. Omdat je het leuk vindt. Of er blij van wordt. Omdat het je een goed gevoel geeft.

Gepassioneerd of zakelijk

Je zou kunnen zeggen dat extrinsiek voor zakelijke mensen is. Die doen wat ze doen voor de beloning. Bijvoorbeeld een goed salaris. De beloning is hun drive. En intrinsiek is voor gepassioneerde mensen. Die doen wat ze doen omdat hun hart er sneller van gaat kloppen. Ze verwachten er niets voor terug. Een salaris is voor hun een beloning op de beloning, dat ze mogen doen wat ze het liefst doen. Hun passie is hun drive. Je snapt wel dat ik een groot fan ben van intrinsieke mensen.

Extrinsieke-, zakelijke mensen zijn de finite players. Ofwel eindige spelers. Er is een begin en een eind. Als je de beloning weg zou nemen, verdwijnen zij ook. Je zou kunnen zeggen dat ze afhankelijk zijn van de beloning. Afhankelijk dus van anderen. Want de beloning komt tenslotte niet vanuit hunzelf.

Terwijl intrinsieke-, gepassioneerde mensen de infinite players zijn. Er is een begin maar er is geen eind. Want ze gaan door. Omdat werk eigenlijk geen werk is. Het kost geen energie, maar geeft ze energie. Niets is zo aanstekelijk als gepassioneerde mensen. Van je passie krijg je tenslotte nooit genoeg.

Rockstars en coverbands

In- en extrinsiek zou je ook kunnen vergelijken met muziekanten. Dat maakt het wellicht iets makkelijker. Er zijn namelijk twee soorten spelers: rockstars en coverbands. De namen verklappen het al. De rockstar is intrinsiek. Gepassioneerd. Een infinite player. Hij is creatief. Hij creëert.

Een coverband daarentegen, doet de rockstar na. Hij ‘covered’ de rockstar. Nu wordt het interessant. Want om de één of andere reden wil de speler wél iets in muziek doen (wellicht geld verdienen), maar kan hij niets zelf verzinnen. Hij is afhankelijk van de rockstar. Extrinsiek. Finite player.

Wellicht een kleine troost: elke rockstar is als coverband begonnen. Je moet tenslotte eerst muziek leren spelen, ofwel nummers veel oefenen, voordat je je eigen nummers kunt schrijven. Kortom er zullen altijd rockstars en coverbands bestaan. Dan bedoel ik niet alleen in de muziekwereld. In elke markt. Fashion, food, IT. Noem maar op. Ook in de patisserie. Overal. Zo draait de wereld nou eenmaal. Rockstars creëren. Zijn origineel. Coverbands kopiëren. Me-too-marketing. Het is maar net wat je later worden wil, als je groot bent. (Me-too-marketing moet je overigens niet verwarren met de hashtag-me-too beweging).

Voor jezelf

Heb je wel eens een momentje voor jezelf genomen en je afgevraagd waarom je doet wat je doet? Wat je motivatie is. Wat je eruit haalt. Ofwel wat jouw beloning is. Weet je nog wat je later wilde worden? Ben je dat nu? Of gebruik je het ene na het andere excuus omdat ‘je het niet kan’. En zit je op een trein die maar doordendert. Omdat het nou eenmaal zo is.

Doe je het voor een ander? Of doe je het voor jezelf? Ben je stiekem diep van binnen een rockstar? Dan zul je zelf de cirkels moeten doorbreken. Iets veranderen. Maar wees gerust, tenslotte elke rockstar is als coverband begonnen. Zolang je maar bij jezelf blijft.

Normen en waarden

Ik ben zelf ook door deze fase gegaan. Meerdere malen zelfs. En ik heb cirkels doorbroken. Dat is alles behalve makkelijk. Zoals bijvoorbeeld het sluiten van de winkel. Maar het brengt je uiteindelijk wel waar je wilt zijn. Ik deed het nooit voor het geld. Maar om het plezier. Overduidelijk infinite. Intrinsiek.

Waar het op neer komt zijn waarden. Waar hecht jij belang aan. Dat is voor iedereen persoonlijk. Wat mij altijd helpt is een quote die ik las:

‘You only live once, but if you do it right, once is enough’.

Wat heb ik de afgelopen maanden gedaan dan? Niet zo heel veel. Alleen al omdat de maanden, of eigenlijk de jaren ervoor iets te veel waren. Ik heb niets meer gebakken. Maar ik heb niet niks gedaan. Ik ben met muziek bezig geweest.

Vijf uur in vijf minuten

Mijn broer had apparatuur overgenomen van een DJ die ging stoppen. Draaitafels, mengpaneel, platen. Alles. En daar mocht ik op zijn verjaardag mee spelen. Wat voor mij als vijf minuutjes spelen voelde, bleek in werkelijkheid vijf uur draaien te zijn geweest. Verslavend leuk!

En wat doe je met een verslaving als je Poptasi heet? Precies. Daar geef je je aan over. Zolang het maar geen drank en drugs zijn dan. Macarons mag dan weer wel. Vind ik .

Dankzij m’n nichtje mocht ik in een club waar zij werkte, elke vrijdagavond oefenen met draaien totdat de vaste DJ begon. Nou, daar zei ik geen nee tegen natuurlijk. Zo leerde ik hele toffe, enthousiaste en super aardige DJ’s kennen.

Ze geloofden niet dat ik eigenlijk net pas met draaien begonnen was. Ik mocht zelfs met ze vrijdag- en zaterdagnacht meedraaien! Ik voelde me als een kleuter in een speelgoedwinkel. Zo vet. Eén DJ was zelfs zo onder de indruk, dat hij mij op sleeptouw nam. Intensieve training. Super leuk en spannend!

Nieuwe mixer

Ik vind DJ’en dus verslavend leuk. En zou ook graag willen leren producen. Dus heb ik een nieuwe mixer gekocht. Dit keer geen KitchenAid. Maar Ableton. Dat is software en apparatuur waar je muziek mee kunt maken. Ook zo verslavend leuk!

Of en wat het gaat worden weet ik zelf nog niet. Inspiratie genoeg in ieder geval. Misschien ga ik wel een nummer uitbrengen. Maar misschien ook niet. Want ik moet nog veel leren. Maar de voorpret is sowieso fantastisch. Kan ik iedereen aanraden.

Durf het bijna niet te zeggen

Ik durf het serieus bijna niet te zeggen… maar heb zelfs stiekem een vlog-camera gekocht. Maar of ik die aan durf te zetten. Daar moet ik nog even aan wennen. Even flink oefenen. Misschien vloggen over macarons..? Ik hou je op de hoogte. Love, Poptasi 8]x

PS Weet je wat ook zo mooi is. Iets wat ik niet besefte, of überhaupt verwachtte. Maar door alles heb geleerd: De winkel is gesloten. De macarons zijn weg. Ja, de maduches ook. Maar jullie zijn gebleven. In plaats van dat iedereen afhaakte, zijn jullie allemaal nog hier. Dat doet me heel veel. Dat is écht onbeschrijfelijk fijn. Want weet je wat jullie dat maakt: Ongelofelijk intrinsiek. Jullie zijn échte rockstars!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.