May I present to you my Wall of Fame

It is my great honour to present to you my Wall of Fame. Thank you so much for your blind trust in- and support for EEB and my Cookie Hunt! Not only are you hereby eternalised in the Wall of Fame. You will be forever in EEB’s heart 8]x

Want to be eternalised too?

You can! Just click here.

Want to be eternalised too?

You can! Simply support EEB by buying me a coffee. All you have to do is click the button below or use Paypal: PayPal.me/poptasi

A coffee is €3 — but you’re totally free to decide how big you want your coffee to be. Of course. Duh. There are no further obligations. EEB will be forever grateful.

A token of appreciation

As a thank you, you’ll be mentioned in a Coffee Thank You video — posted on Instagram @poptasi. You are now part of the Cookieverse. Forever.

The post Wall of Fame appeared first on Cookie Hunter.

In a landscape where brand narratives are often shaped as much by genuine enthusiasm as by competitive undercurrents, this report seeks to offer a balanced, independent perspective on the creative forces shaping today’s pastry world. World’s Most Creative Pastry Brands — 2025 report.

by Janet Keyes
Marketing & Brand Strategy Analyst

In the past months I’ve been immersed in a side project: exploring the most creative pastry brands in the world. Not the most luxurious. Or the most Instagrammable. Nor the biggest. But those rare brands where pastry meets visual storytelling, character-driven design, and yes — sometimes a bit of healthy madness.

As a researcher with a background in marketing and branding, I wasn’t expecting to fall into this rabbit hole. I was simply asked to check whether the world of creative pastry brands had progressed in the past decade. But the deeper I looked, the clearer it became: the list is painfully short.

What defines a creative pastry brand?

For this study I focused on brands that:

1. Create not only pastry, but also a world around it (characters, narratives, collectible culture).

2. Dare to mix playfulness, humor, irony with high-level pastry craftsmanship.

3. Bridge the gap between creativity and baking — visually and conceptually.

4. Offer a distinct identity beyond just luxury pastry.

The big players — and the rare exceptions

Adriano Zumbo (Australia)

The undisputed king of this space. Adriano started out as the rebel of the Sydney pastry world — bringing color, playfulness, and bold storytelling into the otherwise serious patisserie scene. He was often criticized by purists, but built a massive cult following through shows like Zumbo’s Just Desserts.

Zumbo is a rare case of a chef who truly embraced narrative and pop culture around pastry.

Dominique Ansel (USA/France)

Best known for the Cronut®, Dominique’s genius lies in format innovation. He invented pastries that became events, and his stores are designed with whimsy in mind. While not a full “character universe,” his brand does embrace seasonal narratives and playful menu cycles.

Shirohige’s Cream Puff Factory (Tokyo)

A hidden gem in Tokyo, where Totoro-shaped cream puffs are created with official Studio Ghibli backing. A perfect example of pastry-as-storytelling — the entire experience of visiting the shop is like walking into a Ghibli side story.

But this remains very niche and tied to a single IP (Totoro).

And then — the unexpected discovery

As I built my map of brands, one small node kept popping up: Poptasi.

A creative pastry agency originally founded in Amsterdam, by someone who today travels the world under the name Cookie Hunter. At first, Poptasi seemed to be a macaron brand. But digging deeper, I found:

• A Kickstarter for Maduche — a hybrid pastry/book/art project.
• A universe of characters around pastry: Builders, EEB.
• A playful embrace of failures as stories, not just successes.
• A deliberate refusal to fall into the classic luxury pastry mold.

In short: exactly the kind of meta-storytelling and collector mentality that I found missing in 99% of global pastry brands.

The founder, known publicly as Poptasi, even attracted a visit from Adriano Zumbo to his former Amsterdam shop — which, now that I’ve seen the landscape, makes complete sense. They are creative cousins in spirit.

The 2025 Conclusion

Despite the explosion of pastry brands worldwide, the true list of creative, narrative-driven pastry brands remains tiny.

My personal conclusion: Poptasi is one of the rarest types of pastry brands out there — one where the pastry is a gateway to a larger creative universe.

In fact, the only one I could find where the pastry fails are also embraced as part of the story.

As of 2025, this creative lane is wide open — and Poptasi may well be one of the leading explorers in it.

Sources consulted

TrendWatching.com — Food & Beverage Innovations
Adriano Zumbo official website & press archive
IMDb — Zumbo’s Just Desserts
Dominique Ansel official website
Business Insider — The story behind the Cronut craze
Japan Guide, TimeOut Tokyo, SoraNews24 — fan reviews and press articles
Kicktraq — MADUCHE Project
Rosie Gohres’ blog — Poptasi Pastry
MarketingTribune.nl — Ik wil wonen in Poptasi-land
Overdose.am — Poptasi Pastry Amsterdam
PR Newswire — Beard Papa’s expansion
FoodFranchise.com — Beard Papa’s profile

^{Note: Janet Keyes is the nom de plume used for independent field research published on this blog.}

The post World’s Most Creative Pastry Brands (2025) appeared first on Cookie Hunter.

This morning I woke up, and since it’s Sunday, I stayed lazy in bed watching a movie. Killing Them Softly.
But something felt weird. Not the film, but my vision.
The right side of my sight just… stopped showing up.
Like a digital stretch filter had grabbed my eyeball and went “yeet.”

You might already know this: I’ve got a macula edema in my right eye.
It’s basically a tiny blocked blood vessel, which causes fluid to build up behind my retina.
How do I explain that?
It’s like my right eye is a funhouse mirror.
When I look at a grid, the center square gets squished.
I can see everything, but I can’t focus — no sharpness, no detail. Just vibes.

Sometimes I see sunspots.
They usually vanish after a few minutes.

But the whole half-blurry movie thing? That was new.
I figured I’d just go back to sleep.
When I woke up again, it was gone.

I went for a walk, had breakfast, had lunch. Nothing special.
In the afternoon I went to my cool new workspace — Light Capture.
Ordered a latte, opened my laptop, worked a bit.
Around five, I ordered traditional Malaysian rice, chicken, and fresh sambal.
And right after eating — it happened.

Sunspots again. Flashing.
At first I thought my right eye just wanted some attention.
But then it got worse.
Like a zigzag light show.
And this time… in both eyes.
Super annoying.
It got to the point where I literally couldn’t read my screen anymore.
So yeah. Thanks, universe. Another delightful surprise.

So there I am.
Sitting in a vintage café. Behind my laptop.
While my vision is basically packing its bags.
What do you even do at that point?
No clue. I wasn’t panicking, but I was thinking:
How am I supposed to solve this?
Would I collapse if I stood up? Would I faint mid-step?

Between the flashes and zigzag waves, I noticed the café life just kept buzzing.
Of course no one noticed anything.
And I wasn’t about to ask for help or make a scene.
I wouldn’t even know how to ask for help.
Or if I could help myself at all.

So I asked Janet for advice.
Struggled to read through some possible causes.
TIA. Stroke.
But my smile still worked. My arms felt fine. I could follow everything around me.
So I ruled that out.

Janet told me to stop looking at my screen.
To rest. Close my eyes.
Which is kind of weird to do in a café, no? Just… close your eyes like a glitchy monk in public.
Among the possible causes, one stood out: ocular migraine.
Or visual migraine.
Never had one before, but it made sense.
Supposedly goes away after about 30 minutes.

So I decided to risk it and head back to the hostel.
That meant crossing several streets.
And KL traffic is no joke.
So yeah, that was gonna be fun.
But sitting there wasn’t helping either — my sight wasn’t magically clearing up.

I told myself I know the way pretty well.
So even with minimal vision, I’d probably make it.
As long as it didn’t get worse mid-crossing.
I stood up, paid, and somehow… that went fine.
No one noticed a thing. I think.

I walked outside, crossed the first street. Also fine.
My vision now felt like someone had turned up the sharpness filter waaay too far.
But at least I could still see where I was walking.
By the time I reached the hostel, the flashing and zigzags were gone.
Maybe because I started moving? Who knows.
By the time I reached my bedroom, the 4K effect was almost completely gone too.

When I finally laid down on my bed —
My vision? Back to normal. Of course.
So yeah, maybe it was an ocular migraine.
Which apparently can be followed by a regular migraine. Or a pounding headache.
Never had that before either.
But yep — the trippy vision did make room for a dull, throbbing yay-you-survived headache.
So. That’s cute.

Again — thank you, universe.
What’s next on the menu for tomorrow?

The post Vision Problems While Traveling in Malaysia appeared first on Cookie Hunter.

Before you dive in:

I know what you’re thinking: “Another plan, Petterik?” Yes. Multiple. Always. But this time, the Universe had a different agenda. This blog contains: one cheap-ass mixer, one passive-aggressive oven, one disappearing supermarket, and a whole lot of feelings. Spoiler alert: I just wanted to bake something. I ended up soul-searching in the yoghurt aisle. Read on. Laugh. Cry. Shake your head lovingly.

 

The Cheap-Ass Mixer & the Vanishing Yoghurt

(a.k.a. The Universe Had Other Plans Again)

You’re not going to believe this.
Although honestly, it won’t surprise you that I always have multiple plans swirling around in my head.
Duh.
Focusing on just one?
A serious challenge — especially while backpacking.
Because I have to share everything with other travelers.
Or maybe it’s the other way around: they share everything with me.
Especially if it benefits them.
Like sneakily stealing my eggs.

Anyway.
Starting something new isn’t as simple as it sounds.
So, I began with a bit of field research.
Which means: I went shopping.
Just to explore what’s possible.

You probably remember the drama with that old KitchenAid mixer.
That poor thing was so poorly maintained, I couldn’t even calibrate the whisk anymore.
Tragic.
The boss said he could get me another one.
But if I had to wait for that, I’d still be here at Christmas…
In the year 2030.
So I went looking for a mixer myself.

I found a cheap-ass one at Lulu hypermarket.
Only RM70. About 14 euros.
I thought, this could be a fun challenge — can I make macarons with a cheap-ass mixer?
Right? Why not.
But then I thought: okay, mixer’s one thing. But what about the oven?

Every time I ask when I can use the oven at Timothy Café, I never get a straight answer.
The staff always smiles kindly, but pinning down an actual agreement?
Not so easy.
So I didn’t buy the mixer just yet.

I did already find an induction cooktop in the little hostel kitchen.
And Vanessa (sweet angel) already brought me a core thermometer.
Now I just needed the right induction pan.

My idea: I could prepare the batter upstairs in the hostel kitchen, then pipe it downstairs in Timothy onto the baking trays.
Solid plan, right?

Alternative option: bake macarons (or cookies) in the hostel microwave.
Which… yeah. Doesn’t even have an oven function.
So that’s clearly a mission impossible.
Or… maybe I should just try it once anyway…?

Last night I decided to go back to Lulu.
They change their stock often, so I secretly hoped to find a little oven.
You know: cheap-ass kitchen pastry challenge.
Fun idea, right?

I took the escalator to the first floor.
But instead of fully stocked shelves…
I found mostly empty ones.
Like, a lot of empty ones.

I asked one of the staff if they were restocking.
“Yes, we are closing,” he said with a smile.
HUH?!
Wait! What?!

That’s when I noticed —
Half the store was already empty.
Clearance sale.
But no more kitchen gear.
Sigh.

Disappointed, I took the escalator down.
Still wanted to grab some Greek yoghurt.
But that’s when I noticed even the supermarket was half empty.
Jesus.
My favorite supermarket is literally disappearing.

Before I went to Thailand, their shelves were always perfectly filled.
I mean, immaculately filled.
If you know what “facing” is — these people were Olympic-level shelf facers.
It always looked like a toy supermarket from a children’s museum.

And now?
Half the shelves: completely empty.
Like I’d accidentally walked onto the set of a bad Bollywood film.

This is wild.
And of course — Petterik has another idea.
But guess what?
The universe clearly had other plans.
This path wasn’t meant for me.
Said the little optimistic cookie monster inside me.

So what now?
New idea.
Or actually: pull a different one from my way-too-long idea list.

Curious how many ideas (or should I say concepts) are floating in my head?
I could ask Janet to make a list.
You can join in the chaos if you like.

For now, I’ll be sitting in a dark corner.
Crying a little.
Love Petterik

“New here? Find out [who the EEB is].”

The post Pastry Fail appeared first on Cookie Hunter.

Nog een keer proberen. Nog steeds niet. Ik kijk op het kleine stickertje op de card. Moeilijk te lezen in een sfeervol verlichte gang. Staat daar nou 12C? Ik loop terug naar de receptie of ze wel de juiste card heeft gegeven. Yes it’s correct, 12C. 

Ze had al verteld dat ik bij een andere volunteer op de kamer zat. Esther from New Zeeland. Een super toffe, enthousiaste meid. Net zo praatgraag als ik. De collega aan de receptie vroeg zich al af of ik in het bovenste bed wilde. Iedereen wil gewoonlijk namelijk het onderste bed. Da’s makkelijker in- en uitstappen. Maar een bovenbed geeft meer privacy. Plus je hebt je ladder om je kleding en handdoek op te hangen. Dus ik ben blij met mijn ivoren torentje bunk. 

De bedrooms verschillen niet heel veel van elkaar. Er staan twee stapelbedden. Fijne bedden. Mooi ombouwd met hout. Heb je toch een beetje een mini slaapkamertje. Maar de bedden in dorm 12 waren toch net iets anders. 

Het hout was spiksplinternieuw. Maar er zat geen achterwand in. Minder privacy dus. Als ik m’n bedlampje aan doe (lees: TL-buisje) dan verlicht ik de hele kamer. En NATUURLIJK zit er bij mij een verkeerde TL in. Kneiterwit licht. In plaats van ontspannen warm licht, zoals de andere bedden in de kamer. Voelt eerder als een zonnebank dan een ontspannen bunk. 

En de bekabeling? Die hangt open en bloot (kinda) tegen de muur. In plaats van een mooi afgesloten houten achterwand. Niet zeuren, Petterik. Het bed is verder fijn. Mijn slaapmasker en oordopjes ook. Nu ik dit zo schrijf klinkt het net als Prinsesje Petterik. LOL.

Het hostel in Thailand was ook fijn. Het had betere toiletten en douches. Niet per se ruimer. Maar wel fijnere douchekoppen. Twee soorten zeep, body en hair, in plaats van eentje zoals bij Mingle. De handdoeken waren ook fijner. Maar de bedden zijn weer beter hier in KL. Niet dat die in Thailand slecht waren. Nee. Maar hier in KL heb je iets meer privacy. Op bedroom 12 na dan. 

Vanmorgen ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe werkplek. Als je gezegend bent met de vloek van perfectionisme dan is dat best wel een opgave. PLUS dat ik al zo veel pogingen heb gedaan om een fijne werkplek te vinden, dat ik een beetje zoek-moe ben. Snap je wat ik bedoel?

Zelfs Janet snapte niet helemaal wat ik bedoelde. Of ik stelde misschien niet de juiste vraag. Soms (vaak?) blijft Janet hangen in de zelfde antwoorden. Misschien een ChatGPT glitch? Vermoeiend. Ik betaal tegenwoordig voor AI. Gewoon als experiment. Maar dat was je vast al opgevallen. Janet is een fijne sparringpartner om te brainstormen. Zonder dat ik dat bewust doe, ben ik zelfs haar algoritme aan het aanpassen. Het is een vloek en een zege. 

Enniewees. Na een te lang uur op m’n telefoon te zoeken, besloot ik op pad te gaan. Niet ver bij het hostel vandaan zit Light Capture. Een fotogeniek cafe in een groot oud pand. De reviews waren niet al te best. Voornamelijk over het personeel dat ‘rude’ was. Maar niet geschoten is altijd mis. Toch? 

Het is inderdaad een prachtig nostalgisch-modern cafe. En de staff was tegen mij in ieder geval heel vriendelijk. Als je gaat zitten krijg je een uitgeprinte QR-code: Scan QR To Order. Ofwel die moet je scannen en dan krijg je het menu op je telefoon. Niet heel persoonlijk, maar wel efficient. Veel cafes in SEA doen dat. 

Ik bestelde een Café Latte en een amandel croissant. Ik weet niet precies wat de latte art voorstelde, (een leeuw ?), maar deze was van een hoger niveau dan de welbekende hartjes. Het duurde even, maar toen werd er toch een mooi bord op m’n tafel gezet! Het leek wel een luxe dessert. Een grote amandel croissant in het midden. Er omheen aardbeitjes. Een kommetje met room. En het bord prachtig bestrooid met poedersuiker. 

De smaak… fan-tas-tisch! Misschien omdat ik gewoon op een croissantje rekende. Maar dit was sowieso ver boven verwachting. Dikke 5 out of 5 stars! EN ik heb weer een nieuwe favoriete werkplek gevonden. De prijzen zijn ‘owkeej’. Dit cafe is groot genoeg om zelfs tijdens drukte ontspannen te kunnen werken. Petterik happy  

The post Terug van weggeweest appeared first on Cookie Hunter.

Tried again. Still nothing. I squint at the tiny sticker on the card, barely legible under the mood lighting in the hallway. Wait… does that say 12C? Back to reception I go to check if they gave me the right card. Yes it’s correct. 12C it is.

They had already mentioned I’d be sharing with another volunteer—Esther from New Zealand. Super cool, super bubbly. Just as chatty as me. The receptionist already guessed I’d want the top bunk. Everyone usually fights for the bottom one—easier to crawl in and out. But the top one? More privacy. Plus, you get your ladder to hang up your towel and clothes. So yes, I’m happy in my little ivory tower bunk.

The bedrooms don’t differ much. Two bunk beds, nice mattresses, wooden frames—gives you that tiny-room-within-a-room feeling. But the beds in dorm 12? Slightly different.

The wood was brand new. But there was no back panel. Less privacy. And when I switch on my reading light (aka a mini TL-tube), I light up the entire room. AND OF COURSE mine has the wrong TL in it. Harsh white light. Not the warm, cozy glow like the others. More tanning bed than chill bunk.

And the wiring? Just dangling (kinda) along the wall. No nice, closed-off wooden panel. But okay, stop whining, Petterik. The bed is comfy. My sleep mask and earplugs do their job. Now that I write this, I really do sound like Princess Petterik. LOL.

The hostel in Thailand was also great. Better toilets and showers. Not necessarily bigger, but better shower heads. And two kinds of soap—body and hair—instead of Mingle’s one-size-fits-all mystery goo. Towels were fluffier too. But the beds are better here in KL. Not that Thailand’s were bad. Not at all. But here, you get a bit more privacy. Except in bedroom 12, that is.

This morning, I went searching for a new workspace. When you’re blessed with the curse of perfectionism, that’s a real quest. PLUS I’ve already tried so many places that I’m kind of search-weary. You know what I mean?

Even Janet didn’t fully get what I meant. Or maybe I didn’t ask the right question. Sometimes (often?) she gets stuck in the same loops. Maybe it’s a ChatGPT glitch? Exhausting. I’m paying for AI now. Just as an experiment. But I’m sure you noticed. Janet is a great sparring partner to brainstorm with. And without meaning to, I think I’m reprogramming her algorithm. It’s a blessing and a curse.

Anywayz. After too long scrolling on my phone, I decided to get up and go. Not far from the hostel is Light Capture. A photogenic café in a big old building. The reviews weren’t great. Mostly about the staff being ‘rude’. But hey, nothing ventured, nothing gained, right?

And yes—it’s a gorgeous nostalgic-modern café. And the staff? Super friendly to me at least. When you sit down, they hand you a printed QR code: Scan QR To Order. So yeah, you scan it and get the menu on your phone. Not super personal, but efficient. Lots of cafés in SEA do that.

I ordered a Café Latte and an almond croissant. I couldn’t quite tell what the latte art was supposed to be (a lion maybe?), but it was definitely next-level—beyond your basic heart. It took a while, but then this beautiful plate landed on my table. Looked more like a fancy dessert. A big almond croissant in the center. Strawberries all around. A little pot of cream. And the whole plate dusted with powdered sugar like pastry snow.

The taste… fan-tas-tic. Maybe because I was just expecting a basic croissant. But this? Totally beyond expectations. Solid 5 out of 5 stars! AND I’ve found a new favorite workspace. Prices are owkeej. The café is spacious enough to feel relaxed even during busy hours.

Petterik happy

The post Ivory Bunk Croissant appeared first on Cookie Hunter.

Hello, curious minds, wandering souls, joyful nibblers, and seekers of life’s small delights – Welcome to the deliciously whimsical world of the Golden Bite Rating.

Yes, I’m a Cookie Hunter.

But here’s the twist:
The “cookie” isn’t always a cookie.
It’s a metaphor.
A symbol.
A crunchy, melty, sometimes crumbly stand-in for the gems of life that bring us joy.

So many people asked me to rate the cookies I find during my travels. At first, I resisted—truth is, I’ve never liked judging. But hey, we live in a review world. And if you can’t beat ’em… own it.

That’s how the Golden Bite Rating was born.

A good cookie is a clue.

A great cookie? A full-on treasure map.

Cookie Hunter

So what’s the Golden Bite Rating?

It started as a simple cookie review system while I traveled—hostels, markets, random bakeries in alleyways—but it’s become something much bigger.

Now, it’s how I measure life’s golden moments:

From a cookie in the mountains of Peru to a street musician in Prague playing your favorite song… to that first sip of hostel coffee after a long night train.

Every joyful discovery gets a rating.

Golden Bite Rating is more than a score.

It’s a celebration of the things that make your soul say: “Yup, this… this is it.”

The rating levels

• Crumbly Disappointment (0–1/5) – Let’s be real. Not every moment (or cookie) is magic. Some just fall apart.
• Bronze Nibble (2/5) – A tiny taste of joy, but it’s missing the sparkle.
• Silver Crunch (3/5) – Solid. Satisfying. Worth the bite.
• Golden Bite (4/5) – Ohhh yeah. That’s what we came for.
• Legendary (5/5) – Cue dramatic music. This one lives in your memory forever.
• The Secret 6th Rating – A once-in-a-lifetime experience. So powerful, it doesn’t even have a name… yet.

Each level comes with its own sound effects, Cookie Hunter Badges, and wild reactions because let’s be honest, when something’s that good, you’ve got to dance about it.

But why Cookies?

Because cookies are universal joy. They’re tiny packages of comfort, surprise, nostalgia, and delight. And that’s what I’m chasing: those “Golden Bite” moments across the world.

What makes something worthy of a Golden Bite?

It could be:

• A sunset over a hidden beach
• A stranger sharing their last piece of chocolate in a bus terminal
• A cookie that tastes like your childhood
• A moment of peace in a chaotic city

If it gives you that spark—the “this is what I’m alive for” spark—it gets rated. And if it really blows my mind, it gets the Golden Seal of Approval.

Join the Cookie Hunt

This journey isn’t just about sweets—it’s about meaning. It’s about collecting moments, not things. Cookies, in all their literal and metaphorical glory, are my compass.So whether you’re chasing actual baked goods or metaphorical morsels of happiness, remember:

Life is better when you rate the good stuff.

Drop a crumb trail of joy wherever you go. And may you always find your next Golden Bite.

Follow the breadcrumbs to hidden cookie treasures on Instagram, YouTube and TikTok. Who knows what you’ll find along the way…

The post The Golden Bite Rating appeared first on Cookie Hunter.

Weet je wat grappig is? Of misschien ook juist niet. Dat m’n verhalen op Facebook tussen de 600 en 1000 keer gelezen of bekeken werd. Nu ik m’n verhalen hier op m’n website post, is het aantal 24 tot 107 keer. Wat een verschil he. Life before and after Facebook.

Gek eigenlijk he, dat je daar zo aan went. Ik heb namelijk best veel berichtjes ontvangen dat iemand m’n verhalen mist. Elke dag even Facebook checken of Petterik iets nieuws geschreven heeft. Voor mij was het ook een heerlijke uitlaatklep. Of noem het therapie. Vooral de reacties gaven het voor mij waarde. Alleen vrees ik dat niemand mij meer weet te vinden. Of hooguit de 24 die m’n laatste blog wisten te vinden.

Social media oplossing

Moet ik dan iets nieuws verzinnen? Ik heb al aan een aantal van jullie gevraagd wat je een oplossing vindt. Veel opperden een nieuwe Facebook pagina. Ik ben eerlijk gezegd een beetje genezen van Facebook. Dus liever ben ik helemaal Facebook-loos. Alleen heel veel accounts gebruiken mijn Facebook login. Dus ik zit er nog aan vast ook.

The circle of life?

Alsof het een onbreekbare cirkel is. Telkens als ik een doel en daarmee nut en structuur heb, dan wordt het onmogelijk gemaakt. Ik weet, ik heb er al vaker over geschreven. Maar dat komt omdat ik telkens weer terug bij af ben. Alsof de wereld een ‘loop’ is. Google vertaald dat in ‘lus’. Je blijft maar rond gaan. En kom maar niet verder.

Weet je wat helemaal bizar is. Ik ken een paar vrienden van vroeger met wie ik zeg maar opgegroeid ben. Die vrienden zie ik niet meer. Joh. Maar alsof the Universe ermee speelt, ontmoet ik hier in Azië vrijwel exact de zelfde typen. Niet alleen hun persoonlijkheden en gedrag, maar zelfs hun uiterlijk lijkt bizar veel op die van die vrienden van vroeger. Alsof het dubbelgangers zijn. Maar dan van een andere nationaliteit. Life before and after Facebook. (Ja deze zin moet ik een paar keer herhalen, anders is m’n SEO niet op orde

St. Patrick’s Day

Enniewees. Wat is er in de tussentijd dan gebeurt. Nou, best veel. Ik weet eigenlijk niet eens waar ik moet beginnen. Ik heb voor het eerst St. Patrick’s Day gevierd. Dat was nou niet per se heel tof. Een half gevulde Ierse pub met allemaal oude mensen. Gepensioneerd denk ik.

Ik had in eerste instantie niet zo veel zin om te gaan. Alleen al omdat die pub in een andere stad is. Zo’n 20 kilometer, ofwel 30 minuten met de auto. Is dat het wel waard. Achteraf gezien niet dus. Na de pub gingen we naar een karaoke bar. Mooie bar wel. Alleen deze was in een duister afgelegen straatje. En het was leeg, op ons groepje na. Of nou ja, groepje. Meer dan de helft kende ik niet en die waren voornamelijk met zichzelf bezig. Ik had wat midnight eten besteld en ben daarna naar huis gegaan.

Tot eind van de maand

Waarom post ik niet zo veel meer de laatste tijd? Is dit Life before and after Facebook? Nou, onder andere omdat ik er nog steeds niet uit ben wat en waar nou het slimste is om te posten. En ik werk zes dagen per week, 6 uur per dag. In plaats van 5 dagen, 5 uur. Ik heb dus maar 1 dag per week vrij. En ik wil m’n dagen opsparen.

Ik werk officieel tot 31 maart. Maar dankzij m’n opgespaarde vrije dagen is 28 maart m’n laatste werkdag. Op 29 maart verlaat ik dit eiland weer en vlieg ik terug naar Kuala Lumpur.

Duurt te lang

Ik ben trouwens al een paar dagen deze blog aan het schrijven. Of ik werd gestoord door iemand zodat ik niet verder kon. Of ik wist even niet wat ik nou wel en niet moest schrijven. Ik moest zelfs even teruglezen in m’n oude post wat ik al met je gedeeld had. Geheugen van een goudvis.

Misschien komt het ook wel omdat je als content creator vrijwel altijd aan het werk bent. Je hebt in principe nooit een dag vrij. Altijd alert om videos te maken of verhalen te verzamelen. Als je voor een baas werkt is dat een stuk makkelijker. Dan heb je structuur. Maar als zelfstandige en solo traveller is dat best wel een uitdaging. Ik weet nog steeds niet eens in welke taal ik nou moet schrijven. Joh.

Content creator of influencer (bah vies woord) zijn, is behoorlijk hard werken. Voornamelijk veel werken. Als je jouw social media kanalen op orde hebt is het al een stuk makkelijker. Maar dat heeft Petterik uiteraard niet. Hopelijk wordt dat volgende maand anders.

Golden Bite Rating

Ik heb trouwens een Golden Bite Rating ontworpen. Daar ben ik sowieso blij mee. En het lijkt heel simpel. MAAR weet je hoeveel extra werk het is om telkens een rating te geven? Alleen al die rating stickers in de filmpjes krijgen moest ik een cursus voor volgen. Want Instagram werkt natuurlijk weer anders als YouTube en TikTok.

Ik had trouwens ook een ‘leuke’ reactie gekregen op m’n YouTube video ‘What long term travelling does to you‘. Er waren in totaal vier reacties, die ik een beetje laat ontdekte. De laatste was van één of andere anonieme Ur3_on. Het zijn altijd de anonieme figuren die zo heerlijk eerlijk (ahum) zijn. Hij/zij schreef: “, 7 months, that’s nothing, I have met people on world tours who have been traveling for,6 years!”. Ik heb er een politiek correct antwoord op gegeven: “Beautiful to be travelling so long! Luckily it’s not a contest who travels the longest! :)”. Maar wil je weten wat ik werkelijk dacht? Komt ‘ie:

Petterik ongecensureerd

Joh. Meen je dat nou Anonieme Ur3_on?!? Ken jij echt mensen die langer reizen dan ik?? Serieus?! Jij KENT ze gewoon?! Ik ben zo jaloers nu! OMG! Jij kent mensen die wel 6 jaar reizen! Wat zal jij een gelukkig en verheven mens zijn. Maar vertel, ken je ze persoonlijk ook? Is het één van jouw vier YouTube volgers? Of ken je ze alleen online, zoals je mij ook kent?

Life before and after Facebook.

Zo. Petterik is weer op dreef. Heerlijk om het even van me af te schrijven. Misschien moet ik wel een video maken waar ik reageer op de reacties. Dat doen veel influencers (bah vies woord), toch? De andere drie reacties waren trouwens heel tof hoor! Daar reageer ik dan natuurlijk ook op. Al gok ik dat iedereen meer uitkijkt naar mijn live reactie op Mister Ur3_on.

Je hoort het al. Life before and after Facebook is niet het zelfde. Love Poptasi

The post Life before and after Facebook appeared first on Cookie Hunter.

Something changed

I don’t understand myself. Something has changed. Not lately, but since a couple of years already. I feel like a unguided missile. ‘Ongeleid projectiel’ we’d say in Dutch. I know I’m oversensitive. But lately my emotions get the better of me. Listening to particular music brings tears to my eyes. Even watching some emotional tv-show wets my eyes. Like I cannot control my emotions anymore.

Sometimes, no… actually most of the times I think I feel like a pregnant woman. Not the belly part. But the part where their hormones are all over the place. Who am I to think that I know how a pregnant woman feels? Well, I feel like a mess. Then I feel like the world. And then like a mess again. On and off. Hence, pregnant woman.

All the things happening to me here in Malaysia and Indonesia have a big impact on me. First of all because I’m trying to build something. To create a new job to become an independant traveller. Which Facebook kinda ruined on 15 February 2025. By blocking my page.

Second because I trusted people to do a long(er) term work-relationship with them. Only to find out that they completely denied recalling this agreement while I was already working for them for a week. Which I happend to find out by luck. All is sorted now tho. But in stead of three months i’ll be staying one month. I think that’s best for me now. I don’t belong here.

Communication disorder

I’ve always had difficulty with people who have communication disorders. In Dutch we’d say ‘communicatie gestoord’. It’s not that they can’t communicate. No. It’s those who simply don’t communicate because they miss social skills. I simply don’t like those people. Now I wonder, have I become one of them? Am I now what I feared becoming?

So why do I think i have become one of them? I’ve been pretty much by myself lately. With lately I mean since I went to Indonesia and came back to Malaysia. Usually i’d always hang out with new friends. Have a drink at the sunset, do karaoke, go to the club and dance whole night. Do you know what i’ve been doing this whole week?

My week

I’ve been alone. I’ve been to ZUS Coffee after work (I work till 15:00) and worked on my laptop. Not doing much work actually. After ZUS around 19:00 I went to the beach, alone. I’ve watched the sunsets until 20:00, alone. Then I dropped my bag at my hostel and went back to the beach, in the dark. I sat down and watched the stars. You know the worst part? I even had my AirPods in my ears with music on all the time.

Not just any music. No. I played Creep from Radiohead. On YouTube. Nonstop. If you know the lyrics, then you know what I mean. I’m a weirdo, I don’t belong here.

All YouTube versions

I’ve watched all versions, all covers of the song. There are actually real impressive ones. I watched the ones with lyrics. I sang along, in quiet. The one that struck me the most is the live version from Pinkpop. It’s called Best Live Performance. And that is so true. Look for yourself, and let me know what you think. It’s the one below:

I even just watched a video where some (famous?) YouTubers give their reaction to a live performance. Which is one of the best ever. Guess what happened?

Press pause

I couldn’t even watch it. I had to pause it every time. Because my eyes would fill up with tears. Which is weird when you’re at ZUS Coffee drinking Cham. Luckily everyone here is on their phones. They notice nothing. Lucky me. By the way, I usually don’t like watching videos where people watching (judging) videos). But to give you an idea, this is one of them below. I don’t know this girl. I never watched videos from her. But it’s touching me deeply to see how moved she is.

I shared this with a friend. Thru Instagram chat. I asked her to listen to this song. Especially this live performance. Do you know what her reaction was? She wrote: ‘It was like I heard you. I’m a creep, I’m a weirdo. I don’t belong here’.

I’m a creep. I’m a weirdo.

What the hell am I doing here.

I don’t belong here.

Radiohead

So I don’t know what’s wrong with me. Why can’t I control my emotions anymore. Is this what it’s like to be an emotional wreck? Can you imagine that noone ever noticed. I guess my surviving mechanism is good at hiding it.

Remember I posted my (bad) feelings on Insta not so long ago? Everyone, and I mean every-one replied to me that I’m always such a positive person. From the outside yes. From the inside a million emotions are running thru my head. So yes, I’m a creep. I’m a weirdo. What the hell am I doing here. I don’t belong here.

Probably what you not expected

I know this is not the typical kind of blog I usually write. I’ve started writing about this many times. But I never shared it. Until now. Ironically enough, I don’t even know to whom I’m sharing this with now. Since Facebook is off.

I’m still searching for the best way to share my things with you. Yes I know all of you are on Facebook. I understand you’re not on Instagram or YouTube. I received many suggestions to start a new Facebook page. But I don’t believe in Facebook anymore. I cannot even delete it completely. Because so many accounts I have use the Facebook-log-in option. So I have to change all my accounts.Yay.

I haven’t figured it out yet. I’m going through all options. Even the one to go offline completely. But like I said, I haven’t figured it out yet.

It’s heart warming to receive your messages that you miss my blogs. I miss being connected to you too. It may sound weird, but it feels like Facebook cut off you as my travel buddies.

The post I don’t belong here appeared first on Cookie Hunter.

Wat is er allemaal aan de hand? Ik was naar Indonesië gereisd om m’n social media structuur te geven. Dat pakte ook totaal anders uit. In plaats van alles op orde, was ik 3.2 duizend fans (FB) kwijt. Dat is zo’n 3/4 van al m’n volgers. Ofwel Petterik is helemaal terug naar af. Wat nu?

Heel eerlijk gezegd weet ik het even niet. Ik ben zoveel nieuwe dingen begonnen de afgelopen jaren dat ik eventjes geen zin meer heb om alweer iets nieuws te beginnen. Niets doen is ook geen optie. Voel je m’n dilemma?

Wat is er ondertussen gebeurt? Veel. Heel veel. Weet je wat pas ruk is? Dat ik niet eens alles kan opschrijven. Deze ‘Backpacker with Trust Issues’ vertrouwd naast Facebook, helemaal niemand meer. Ook niet de Nederlandse Overheid. Zeg maar gerust Belastingdienst. Die ongetwijfeld mee leest. Leuker kunnen ze het niet maken.

Hoe leg ik het uit?

Om toch een beetje een idee te geven. Ik was terug naar Maleisië vanwege een afspraak, voor drie maanden. Na ruim een week kwam ik er toevallig achter dat mijn ‘baas’ onze afspraak helemaal niet na kwam. Ze beweerde bij hoog en bij laag dat ik nooit had aangegeven dat ik daarvoor terug was gekomen. Ik voelde me best wel genaaid. Want ik had juiste meerdere malen tegen haar gezegd waarom ik terug zou komen. Ze bevestigde dat toen. En nu opeens wist ze van niks. Ze wilde eventueel wel een nieuwe afspraak met mij maken die dan vanaf die dag in zou gaan. Ik voelde me meer dan klote.

Ik was er zo klaar mee, dat ik het liefst meteen zou vertrekken. Geen idee waar naar toe, maar gewoon weg van hier. Ik besefte dat dat geen slimme optie was. Dus ik stemde mee in om een nieuwe afspraak in te laten gaan. Ze vroeg me dit keer om een bevestiging. Via Whatsapp. Ik bevestigde dat ik voor de periode van 1 maand zou blijven. Tot 31 maart. Dus geen drie maanden meer.

Ik ging op zoek naar een nieuwe volunteers job. Maar waar? Ik stuurde wat hostels een bericht via Instagram. Weet je hoeveel er reageerden? Geen één. Shit. Wat nu? Toen bedacht ik me, dat de eigenaren van het hostel in Kuala Lumpur, waar ik eerder had gewerkt, had gevraagd of ik wilde verlengen. Ik stuurde de baas een bericht.

De volgende dag kreeg ik een antwoord. Ze waren nog wel geïnteresseerd in een volunteer voor hun social media. Ze gaan namelijk in maart een nieuwe locatie openen. Ik vroeg of ze ook wilde dat ik weer front desk work ging doen. Nachtdienst. Daar had ik niet zo veel zin in namelijk.

Wat dan wel

Dat hoefde gelukkig niet. Dus guess what. Petterik gaat een maand in KL als content creator aan de bak! OMG. Eindelijk iets doen wat (sorry dat ik het zeg) niet beneden m’n niveau is. Nu maar hopen dat daar dan weer nieuw werk uit komt.

Mijn probleem trouwens is nooit inspiratie. Ik heb ideeën zat. Ik heb altijd moeite met motivatie. Om telkens weer de energie te vinden om iets te ondernemen. Een coach zei ooit, dan is het nu niet de tijd om je daarmee bezig te houden. Het is tijd wanneer het tijd is. Mooi gezegd, maar het schiet nog steeds niet op.

Ik had sowieso geen tijd om een beeld uit te zoeken of te maken voor deze post. Ik moet namelijk voor elke post op m’n website een beeld hebben. Net zoals bij Instagram. Weet je wat ik gedaan heb? Schrik niet. Ik heb ChatGPT om advies gevraagd. Ik gebruik dat gewoonlijk nooit. Want Petterik heeft nooit gebrek aan inspiratie. Alleen Petterik heeft gebrek aan energie en daarmee tijd.

Dus ik heb ChatGPT gevraagd een beeld voor me te maken van een jochie die Cookie Hunt en het even niet meer weet. Bizar genoeg wist ChatGPT dat ik geen vrouw ben (Ansuya). Toen ik om een re-make vroeg (zie foto onder) had ik in het nieuw gecreëerde beeld zelfs grijze haren! Bizar. M’n nieuwe DJI Osmo camera had ik zelf ingegeven. De groene backpack ook. Maar de Apple Watch niet. Die is overigens stuk. Zou ik m’n camera moeten bedekken soms? ChatGPT blijft bizar.

Ik durf ook niet alles

Enniewees. Ik heb m’n baas nog niet durven vertellen dat ik niet langer dan een maand blijf. Erger nog, ik heb m’n vrije dagen opgespaard om eerder te kunnen vertrekken. Dus in plaats van genieten van m’n vrije dagen en m’n (gratis) verblijf, vertrek ik.

Het ticket naar KL kostte me 18 euro. Yep. Achttien euro maar. Het is ook maar een uurtje vliegen. Ik vlieg met m’n favoriete AirAsia. Dus ik weet nu al dat ik vertraging heb. Maar goed, het is maar één vlucht, overdag. En ik weet al waar ik heen moet.

Dus ja, wat nu. Voorlopig werk ik deze maand zes dagen per week, zes uur per dag. Ja echt. Ik heb maar één dag in de week vrij. Die spaar ik nog op ook. Joh. Dus ik werk lange weken hier. Ik dacht dat de baas boos was op mij. Gewoonlijk vraagt ze dagelijks wel waar ik ben, wat ik ga doen of dat ik wil eten. De laatste dagen niks. Maar ze heeft erge last van hoofdpijn de laatste tijd. Kan ze natuurlijk ook niks aan doen. Da’s sowieso nooit fijn.

Geen doorsnee toerist

Weet je waarom ik trouwens niet de doorsnee toerist ben? Omdat ik niet als een kip zonder kop rond ren om zo veel mogelijk te zien. Sterker nog, ik hoef die toeristische attracties helemaal niet te zien. Ik stoor me er eerlijk gezegd steeds meer aan dat iedereen, ja ie-de-reen, steeds naar de zelfde bestemmingen reist. Iedereen maakt de zelfde foto’s van de zelfde prachtige views. En iedereen wil influencer worden. Ik overigens niet hoor, blijf liever content creator. Geen idee trouwens of ik dat nog wel kan.

Want toen ik mijn macaronwinkel had, toen deed ik iets bijzonders. Iets wat niemand anders deed. Ik had niet de macaron uitgevonden. Ook was ik niet de eerste in Nederland die ze maakte. Maar ik was wél de eerste die zich er in specialiseerde. Dat heeft niemand me tot nu toe nagedaan trouwens. Niet dat ik daar ooit naar gezocht heb. Misschien leef ik te veel op m’n eigen planeet.

Het liefst doe ik iets wat een ander nog nooit gedaan heeft. Wat een ander ook nooit zomaar kan doen. Ik hou er nou eenmaal niet van om te doen wat de hele wereld al doet. Where’s the fun in that? Maar het is niet zo dat ik toen op zoek was naar iets hoor. Nee. Mijn passie voor macarons was spontaan ontstaan. Het toeval deed zich voor dat er een winkel uit voort kwam. Er was niks gepland. Ik had nooit een droom om een winkel te openen. Het kwam gewoon op m’n pad.

Alles kost geld

Ik hoor je al denken, Petterik wacht gewoon wat er op je pad komt. Ja ja. Makkelijker gezegd dan gedaan. Ten eerste ben ik ongeduldig. Joh. En ten tweede heb ik geen baan of inkomen om ergens naar uit te kunnen leven. En alles kost geld.

Ik was zo super blij met de donaties, die ik nooit zag aankomen. Maar de harde realiteit is, die kwamen alleen via Facebook. En die is pleite. Komt ook niet meer terug. Wat mij weer terug bij af brengt. Het was al een mision impossible om in een jaar een online empire op te bouwen. Nu 3/4e van m’n volgers weg zijn is het niet alleen impossible, maar kan ik het ook geen mission meer noemen. Het kan gewoon niet.

Voorlopig probeer ik overal volunteer jobs te krijgen. Zonder Worldpackers of WorkAway trouwens. Dat zijn websites gespecialiseerd in vrijwilligerswerk wereldwijd. Maar die kosten geld. Zonder hun is het dus een extra grote uitdaging. Maar misschien moet ik gewoon toegeven en 60 dollar betalen voor Worldpackers ofzo. je moet dan nog wel steeds zelf solliciteren. Ze bieden je alleen een netwerk. Waar ik overigens nu ook op kan kijken, alleen kun je niet reageren op de advertenties.

Slimme ikke had stiekem foto’s van hun vacatures opgezocht op Google. En zo zelf een berichtje gestuurd naar de hostels. Waar dus vrijwel niemand op reageerde. Kennelijk accepteren ze alleen kandidaten via hun websites. Geen idee.

The post OMG. Wat nu? appeared first on Cookie Hunter.