Schrijf therapie

Schrijf therapie

Nu was ik al van plan te gaan schrijven. Alleen al omdat het super leuk is om te doen. Maar ook omdat het als een soort therapie is. Ik ben geen fan van clichés, maar het is toch een beetje als schrijf het van je af. En dat werkt echt. Maar door de vele enthousiaste reacties op m’n post van afgelopen keer, hebben jullie mij een duwtje in de rug gegeven. Misschien wel net dat zetje dat ik nodig had. Daarvoor wil ik je super dankjewellen!

Dus wat nu. Nou, nu ga ik m’n best doen om elke week iets te schrijven. Althans dat deed ik al. Maar nu ga ik elke week posten. Da’s ook goed voor m’n discipline. Anders wordt het nooit wat.

Nieuwe website, nieuw hoofdstuk

De nieuwe website die ik gemaakt heb is bijna af. Dus als je de oude macaronwinkel site nog even wil zien, dan zal ik nu nog maar even kijken. Want straks issie weg. Maar dan komt er wel weer iets creatiefs voor terug. Een nieuw concept waar ik al heel lang aan werk.

Het gekke is dat het sluiten van de winkel afgelopen jaar een enorme opgave voor me was. Dat deed ik met heel veel gemengde gevoelens. Het voelt een beetje zolang de website er nog was, dat toch niet alles permanent verdwenen was. Maar het is tijd om verder te gaan. Tijd om het macaronwinkel-hoofdstuk voorgoed af te sluiten. Hmmm… Nu ik dit schrijf, realiseer ik het me pas echt. En voel ik de druk eigenlijk best toenemen. (Ik zit terwijl ik dit schrijf in de openbare bibliotheek, maar ik heb moeite m’n ogen droog te houden. -snif- ).

Zo komt een blog tot stand

Anywayz. Weet je eigenlijk hoe ik schrijf? Hoe m’n blogpost tot stand komt? Volgens mij is dat alles behalve normaal. Maargoed, wat is ‘normaal’ eigenlijk. Normaal is saai. Niet dan? Weg met saai.

Voor wie mij een beetje kent, weet dat ik ‘best wel’ snel kan praten. En hoe enthousiaster ik ben, des te sneller ik praat. Maar kun je nagaan dat ik niet eens zo snel kan praten als ik kan denken. Want dat gaat nog een tandje sneller. En ik kan lang niet zo snel schrijven als ik kan praten. Dus daar doe ik je ongetwijfeld een plezier mee. Want nu kun je tenminste in je eigen rustige tempo lezen. Anders zou je gek worden. (Net als ik 😉

Snelheid denken vs schrijven

Nu je een beetje een beeld hebt hoe mijn denksnelheid is, moet je eens voorstellen hoe ik schrijf. Ik bedoel de opbouw. Hoe de tekst die je nu leest tot stand komt. Het is geen geheim dat ik niet zo goed in Nederlands ben. Je moest eens weten hoe blij ik ben met auto-correct. Dat hadden ze veel eerder moeten uitvinden.

Tel daarbij op dat ik niet zo goed kan kiezen. Zeg maar gerust dat ik kampioen ben in niet-kunnen-kiezen. Dus als ik met een blog start, dan schrijf ik eerst een begin. En ga dan al heel snel over op losse zinnen. Met allemaal variaties. En veel witregels ertussen. Want vrijwel elke zin die ik schrijf kan beter. En daar kom je maar op één manier achter. Door alle variaties uit te proberen.

Analoog schrijven

In het begin schreef ik nog wel eens met de hand. Gewoon met pen en papier. Het voordeel is dat je geen stekker voor je laptop nodig hebt. Je kunt dus schrijven waar je wilt. Maar het heeft wel twee nadelen. Ten eerste, dat ik altijd schrijfkramp krijg. Dat komt ongetwijfeld doordat ik m’n pen lekker stevig vasthoud. Kan ik niets aan doen. Gaat vanzelf.

Het andere nadeel is dat je geen knip&plak functie hebt zoals in je tekstverwerker. Want ik knip&plak wat regels af. Een tekst kan zo veel beter worden als je goed kritisch naar de volgorde kijkt. De opbouw. Tegenwoordig schrijf ik dus alleen nog maar op m’n laptop. Maar ik heb m’n pen en blackbook wel altijd bij me.

Leesblind

En dan ben ik ook nog eens leesblind voor m’n eigen tekst. Het is zo moeilijk om een tekst die je zelf geschreven hebt, nog eens na te lezen op foutjes. Dat is vrijwel onmogelijk. Dus ik wordt altijd heel blij als iemand mijn tekst even flink kritisch wil nalezen voordat ik het post.

Onlogisch chronologisch

Nu weet ik niet hoe professionele schrijvers schrijven. Daar heb ik mij nooit in verdiept. Maar schrijven bij mij gaat dus alles behalve in een logische of chronologische volgorde. Vlak voordat een blog af is lijkt het meer op een woordpuzzel of schuifspelletje.

Maar… als ik alle variaties heb overwogen, alles geknipt en geplakt heb en honderd keer aangepast, dan.. ja dan pas is het moment dat ik het nog honderd keer online aanpas voordat ik de intimiderende ‘publish’ button durf te klikken. Gelukkig kun je het nog aanpassen als je het gepubliceerd hebt.

Hoezo complex

Grappig eigenlijk he, dat deze tekst het resultaat is van een mega complex process, dat niemand in de gaten heeft. Ik heb wel eens anderhalf uur over een mailtje van vier regels gedaan. Schrijven, variëren, veel witregels, knippen, plakken, volgorde aanpassen. En na veel overpeinzen op ‘send’ klikken.

Zo komen mijn blogs en teksten tot stand. Het leuke aan schrijven is dat als een blog eenmaal af is, ik van binnen een vreugde sprongetje maak. Nu je dit weet, zal m’n blog lezen waarschijnlijk nooit meer het zelfde zijn. [doet vreugde sprongetje] Love, Poptasi 8]x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.