The Untold Story of Osito with a Secret

In 2005 zat ik een tijdje in Buenos Aires in Argentinië. Door mijn avontuur daar is ‘Osito with a Secret’ geboren.

De untold story: Op een dag liep ik daar over een markt en ontmoette een poppenmaker. Hij maakte de mooiste en liefste knuffels. Ik wilde er twee meenemen voor m’n zus die net bevallen was van een tweeling. Toen kreeg ik spontaan een idee. Ik vroeg of de poppenmaker ook mijn ontwerp zou kunnen maken. ‘Si’ zei hij. 

Ik haastte mij terug naar mijn appartement. En pakte meteen mijn blackbook (je mag het ook schetsboek noemen). Ik had nog nooit eerder een pop of knuffel ontworpen. Dus ik begon letterlijk van scratch. Met een beetje fantasie moet dat wel lukken dacht ik. 

Ik kom gewoonlijk nooit toe aan lezen

Ik had vier boeken meegenomen naar Argentinië. Drie leesboeken en m’n blackbook. De leesboeken waren (1) Puur Toeval, Hoe je het lot naar ja hand kunt zetten; (2) De Leugen Ontmaskerd, over het doorzien van bedrog in zaken en politiek; en (3) De Geluksformule, over het ontstaan van goede gevoelens’. Best wel serieuze (studie)boeken. Maar heerlijk geschreven. Nooit gedacht dat ik ze in één maand uit zou hebben.  

De drie boeken die ik mee had genomen naar Buenos Aires.

Noem het toeval of karma, precies toen ik het derde boek uit had waren m’n samples van de knuffels klaar. Om teleurstelling te voorkomen, had ik er niet te veel van verwacht. Zoals ik al zei, ik had nog nooit eerder een knuffel ontworpen. En hoe groot is de kans dat iemand precies jouw idee vertaald in een knuffel? Maar het tegenovergestelde gebeurde. Want wauw… de samples waren zo veel mooier dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Het was liefde op het eerste gezicht. 

Osito with a Secret

Daar zat ik dan in m’n eenkamerflat met twee prachtige knuffel samples en drie uitgelezen boeken. En dan? Maar toen viel het kwartje. Ik wist niet eens dat ik aan het puzzelen was, maar alle stukjes vielen op hun plek. Mijn concept ‘Osito With A Secret’ was geboren. Ik had een missie. Wat ik toen nog niet wist, is dat deze missie hele onverwachte wendingen zou nemen. 

Wat je over Argentijnen moet weten

Nu zijn er twee dingen die je over Argentijnen moet weten. Eigenlijk drie dingen. (1) Argentijnen zijn één van, misschien wel dé warmste en vriendelijkste mensen op deze planeet. (2) Argentijns Spaans is anders dan het Europese Spaans. En (3) Argentijnen dragen geen horloges. Ik trouwens sindsdien ook niet meer. Oja, ik was waarschijnlijk de enige in het land met een mobiele telefoon. 

Dus stel je eens voor, iemand die gezegend is met de vloek van perfectionisme; in z’n eentje in een land waar hij de taal niet spreekt; een land waar vrijwel niemand Engels spreekt en waar niemand een horloge draagt; die knuffels wil laten maken volgens een zeer specifieke nog-uit-te-werken formule. #mission_impossible


Mission Impossible

Ik zocht de poppenmaker weer op en vroeg hem hoeveel Ositos hij kon maken. Ze werden allemaal met de hand gemaakt. Eén voor één. Dus dat was nog wel even een uitdaging voor hem. Ze moesten ook nog volgens een specifiek patroon gemaakt worden. Wat ik nota bene nog moest uitwerken. En of hij er een Poptasi-label aan kon naaien.

De eerste levering Ositos.

Dat label moest ik nog zien te ontwerpen en laten produceren ergens. Maar de poppenmaker zei dat het allemaal geen probleem was. Hij ging aan de slag. En ik ook. Hij leerde mij dat je in Argentinië nooit vooraf moet betalen, omdat Argentijnen dan simpelweg niet meer op komen dagen. Dus ik hoefde pas te betalen bij aflevering. 

Freelancen

Ondertussen was ik in die tijd ook nog even langs een paar reclamebureaus gegaan. Ik mocht daar freelancen. Ik werkte onder andere voor Pepsi.

Reclamebureau GREY in Buenos Aires.

Tijdens mijn freelancen daar waren de eerste Osito with a Secret af. Trots liet ik ze op het reclamebureau zien. Een collega vond ze zo mooi dat hij er eentje wilde kopen. Maar omdat hij niet kon kiezen kocht hij er twee. Een andere collega zag dat en wilde er ook eentje. Uiteindelijk wilden alle collega’s er één of twee. Sommigen namen er zelfs drie. 

M’n collega’s bij reclamebureau Bridger&Conway.

Afijn, voordat ik Argentinië weer uit was, waren al m’n Ositos al verkocht. Dus ik ging weer terug naar de poppenmaker. Ik vroeg om een extra honderd stuks. Volgens mij had hij het nog nooit zo druk gehad. Hij was blij. Hij vertelde dat z’n vrouw en z’n kinderen zelfs meehielpen. Een nieuwe serie maken was geen probleem. Althans dat begreep ik. 

De tweede serie Ositos

Deze tweede serie Osito with a Secret moest klaar zijn voordat m’n visum verliep en ik weer terug moest naar Nederland. Maar dat ging hij niet redden. Dus ik moest uitvogelen hoe ik ze naar Nederland zou krijgen. En hoe ik de poppenmaker kon betalen terwijl ik niet meer in het land was. Ik begreep dat hij geen bankrekening had. Dus ik bedacht een plannetje. 

In een restaurant waar ik regelmatig at, nam ik de barman in vertrouwen. Ik gaf hem een envelop met geld. Op de envelop stond de naam van de poppenmaker. In mijn beste Spaans legde ik de barman uit dat de naam op de envelop contact met hem op zou nemen. En of hij dan de envelop wilde overhandigen. ‘Si si no problemo’. 

De poppenmaker zou mij mailen als hij de knuffels klaar had. Dan kon ik hem het adres van het restaurant geven zodat hij z’n geld zou krijgen. Een geniaal en waterdicht plan. Dacht ik. Ik was vergeten dat ik in Argentinië was. Het land met de liefste en warmste mensen ter wereld, die geen horloges dragen en een ander Spaans spreken dan in Europa. Je raadt nooit wat er gebeurde. 

Terug in Nederland

Ik was alweer een tijdje terug in het ouwe vertrouwde Amsterdam. Op een dag kreeg ik een gebrekkig Engels mailtje van de poppenmaker. Hij bedankte mij voor het geld. Eh… wat? Geld? Geld?! Welk geld?!?! Ik had nog niemand de opdracht gegeven om de envelop met geld te overhandigen. Want ik had nog geen Osito of iets ontvangen! What happened?!?! 

Hoe ik erachter ben gekomen weet ik niet meer, maar dit is wat was gebeurt: De barman zag de envelop liggen en heeft op één of andere manier, geheel uit eigen initiatief, de poppenmaker in het telefoonboek opgezocht.

Vervolgens is hij met verschillende buslijnen, helemaal naar de andere kant van de stad gereisd en heeft de poppenmaker de envelop gegeven. Ik zei toch dat Argentijnen de meest warme en vriendelijke mensen op deze planeet waren. Ik heb nooit meer iets van de poppenmaker of barman gehoord. 


Ositoloos

Maanden gingen voorbij. Het leven ging verder. Ik grapte nog dat de Ositos misschien wel ergens in de oceaan tussen Zuid-Amerka en Europa dobberden. Of dat ze misschien wel waren onderschept door de douane, omdat er een verdacht wit poeder in de Ositos zat. Da’s pas een Osito with a Secret. Hoedanook, ik legde mij erbij neer. Ik was Ositoloos. Tot op een dag dat er aangebeld werd. 

DHL stond opeens voor de deur. Met een drietal grote dozen. Ik opende de eerste doos. En guess what? Jawel! De Ositos! Ongelofeloos! Ze waren toch nog aangekomen! Er waren oorspronkelijk vier grote dozen. Maar waar die vierde gebleven was, blijft tot op de dag van vandaag een raadsel. Maakte niks uit. Want ik was dolblij dat de Ositos Nederland toch nog gehaald hadden! 

De Ositos waren toch nog aangekomen.

Ik had twee verschillende Ositos laten maken. De een noemde ik ‘ojo’, wat oog betekent. Deze Osito heeft hele grote ogen. De ander heette ‘boca’. Mond. Want deze heeft een grote open schreeuwende mond. De ojo Ositos waren allemaal prachtig. Maar het leek wel of de poppenmaker haast had met het maken van de boca Ositos. Deze waren mislukt. Lelijk. Echt te lelijk.

Een vriendin zei nog, laat eens zien want dat zal vast wel meevallen. Nou niet dus. Ze was het met mij eens, deze waren leluk. Te leluk om uit te brengen. Dus ik ging verder met de ojo versies. En de mislukt boca Ositos deed ik terug in de doos en zette deze in m’n berging in de kelder. 

M’n logeer/werkkamer.

Voor de (ojo) Ositos liet ik hele mooie, witte luxe boxen maken waar ik ze in verpakte. Echt als je m’n logeer/werkkamer toen zag. Die stond vol met stapels doosjes. Leek wel een Osito with a Secret pretpark.

Dreigmail

Anywayz, geen idee meer hoe maar ik vond een super coole winkel in Utrecht, genaamd Revenge, die ze wilde verkopen. Op een vrijdag zouden ze uitkomen. De eerste Osito stond de week vooraf in een vitrine in hun winkel als aankondiging. De woensdag voor de release ontving ik opeens een dreigmail van een anoniem iemand. Hij moest en zou die dag een Osito hebben, want anders… Puntje puntje puntje. Dat stond er letterlijk, puntje puntje puntje. Ik moest hem bellen. Dus wat doe je dan? Ik belde hem op. 

De etalage van de winkel Revenge in Utrecht. Die winkel bestaat overigens nog steeds, maar wel op een ander adres.

Een enigszins verrast en verbaast persoon nam op. ‘O je belt ook nog! En zo snel! Ik stond net op het punt om de trein van Amsterdam naar Utrecht te nemen, om de Osito te bemachtigen’. Ik legde uit dat de Ositos pas vrijdag in de winkel zouden zijn. Dat was te laat, zei hij. Hij moest hem NU hebben. Ik vroeg waarom dan? ‘Omdat ik vrijdag één jaar verkering heb en ik haar een Osito wil geven’. Dan kan je maar één ding doen, toch?

Ik vroeg waar hij woonde. In de Rivierenbuurt in Amsterdam, zei hij. En zo stapte ik die avond in mijn (foute) auto en reed richting de Berlagebrug. Met in m’n kofferbak had ik een aantal Ositos. Zodat hij een mooie kon uitkiezen.

Op zijn instructies reed ik een donker straatje in. En daar ergens onder een lantarenpaal stond de mysterieuze jongen. Als in een gangsterfilm opende ik de kofferbak en liet hem de merchandise zien.

Buutvrij for life

Hij was zo onder de indruk en enthousiast dat hij mij in return Buutvrij verklaarde. Ik kreeg een exclusief t-shirt waarop ‘Buutvrij for life’ stond. Vanaf dat moment was ik lid van de secret Buutvrij for life society. En tot op de dag van vandaag zijn Reuben en ik nog steeds vrienden. 


Ik vond ook een super toffe kleding/designtoy winkel in Amsterdam op de Spuistraat die de Ositos wilde verkopen, Concrete. De Osito wereld werd steeds groter. Ze kwamen zelfs in het RAILS magazine van de NS met een topic over design toys.

Artikel over designtoys in RAILS magazine van de NS. Met linksboven tussen alle andere toys de Osito.

Collectors item

Want oja, dat vergeet ik bijna te vertellen, de Ositos had ik 16+ gelabeld. Om verschillende redenen. Onder andere omdat het geen massaproductie is. Juist niet. Alle Ositos zijn letterlijk één voor één met de hand gemaakt. Stuk voor stuk genummerd. Collector item dus. En ze zijn kwetsbaar. Ofwel niet geschikt om op te sabbelen, mee te gooien of aan te hangen zoals ‘gewone knuffels’. 

Osito with a Secret in de etalage van de winkel Concrete in Amsterdam.

Wat me toch nog dwars zat, was de doos met lelijke Ositos in m’n kelder. Wat ik toen nog niet wist, is dat daar iets heel bijzonders mee ging gebeuren. Een vriendin had ze bekeken en kwam op het geniale idee om ze een beetje aan te passen.

De tweede serie van Osito with a Secret werden uiteindelijk: Osito Debilo
De schreeuwende boca Ositos.

Op dat moment had ik geen naaimachine. Of laat staan dat ik ermee overweg kon. Dus het moest iets simpels zijn. Toen heb ik ogen van vilt gemaakt en deze in de mond van de Osito geplakt. En voilà! Opeens was het lelijke jonge Osito eendje een super schattige Osito met een berencapuchon op!

De mislukte Ositos werden door deze kleine chirurgische ingreep nog schattiger dan de andere (ojo) Ositos! Over een naam voor deze cutie nieuwe creaties hoefde ik niet lang na te denken: Osito Debilo. 

Osito Debilo

Osito Debilo

In plaats van ze ‘gewoon’ in de winkel te verkopen, besloot ik de Osito Debilos online te gaan veilen. Internet was 15 jaar geleden nog niet zo snel als nu. En ik had al helemáál geen verstand van programmeren. Dus ik frutselde een heerlijke houtje touwtje website in elkaar en verzon de spelregels. 

De tweede serie Osito with a Secret: Osito Debilo
De Osito Debilos

Elke dag werd één Osito Debilo geveild. Het openingsbod was 5 euro. En je kon per euro opbieden. Wie om klokslag 0:00 uur het laatste bod had werd de nieuwe eigenaar van die Osito. Je kon van te voren wel alvast zien welke Osito Debilo op welke dag werd aangeboden. Nou dat heb ik geweten. 

Adopted Osito Debilos van de serie Osito with a Secret

Ik dacht dat de regels simpel waren. Maar wat ik vergat, was dat ik elke dag tot 0:00 uur moest opblijven om de winnaar te kiezen. En bij één Debilo liep dat helemaal uit de hand. Die was zo gewild bij bepaalde fans dat ze bleven opbieden. Tot 0:00 uur toe. En toen ik eenmaal de winnaar had bepaald, ontstond de discussie dat ‘tot 0:00 uur’ niet het zelfde is als ‘tot en met 0:00 uur’. Ik heb uiteindelijk voor de zogenaamde verliezer een geheel nieuwe Osito Debilo gemaakt. 

De tweede serie van Osito with a Secret: Osito Debilo.

De NRC was m’n actie niet ontgaan. Ze hadden een stukje in hun krant geschreven: ‘Adopteer een debiele poppetje’. Wat een eer. Super lachen! 

Super fans

Iedereen die een Osito with s Secret of Osito Debilo had bemachtigd was een super fan. Want ik kreeg zelfs foto’s van hun Ositos opgestuurd.

Osito with a Secret grote McDonald's fan

Fans namen ze mee op vakantie. Dus ook op de vakantie foto’s. Fantastisch! Eén fan benaderde mij een keertje dat haar Osito de liefste was van de hele wereld.

Ze nam hem overal mee naar toe. Ze liet me de foto’s zien van haar Osito in de Alpen. Er was alleen een klein tragisch ongevalletje. Haar Osito was z’n ogen verloren. Een blinde Osito dat kan natuurlijk niet. Dus ik heb nieuwe ogen voor haar gemaakt en deze opgestuurd. Een paar dagen later ontving ik nieuwe foto’s van haar Osito die weer kon zien. #smelt. 

Osito with a Secret 87 van fan Cathelijne, voor- en na de oogoperatie.

Ik heb zelfs een keer voor de feestdagen op verzoek van Uitzendbureau Tempoteam een special edition Osito gemaakt.

Tempoteam Osito with a Secret
Osito with a Secret

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.