Over R.I.Poptasi

Dit is so grappig! Weet je waarom? Omdat je nieuwsgierig bent, net als ik. Ik ben R.I.Poptasi. Maar voordat ik je alles over R.I.Poptasi vertel, moet ik je eerst waarschuwen: ik ben niet van deze planeet. Ik weet het, da’s moeilijk te bevatten. Maar geef het even wat tijd. Je went er vanzelf aan. Net als de mensen vroeger die dachten dat de aarde plat was. Crazy.

Hoedanook. Ik zwerf al een aantal jaren over deze planeet. Ik heb geobserveerd en geanalyseerd. Veel geleerd en me aangepast. Daar ben ik een master in, aanpassen. Soms ben ik er zo goed in dat ik vergeet wie ik zelf ben. 

Become a Rockstar

Etiketten

Ik pas niet in een bepaald patroon. Er bestaat geen etiket voor me. Ik weet het, da’s verwarrend. Als ergens geen etiket op zit dan snappen jullie het niet. Want jullie zijn de masters in etiketten plakken. Jullie plakken echt o-ve-ral een etiket op.

Dus als iets (of ik) even niet logisch is, do not worry. Ik ben het gewend. Geef het wat tijd. Laat het bezinken. En denk aan de planeet die niet plat is.

Niemand begrijpt me

Nu we dat duidelijk hebben, laat ik je nog één waarschuwing geven. Dit is mogelijk de aller langste ‘over’-pagina ooit. Da’s niet logisch, toch? Althans voor nu even niet. Denk aan de platte planeet. Online experts adviseren me om deze pagina kort en bondig te houden. Maargoed, regels zijn er om gebroken te worden, niet dan?

One more thing

Het is niet alleen de langste, maar waarschijnlijk ook de meest eerlijke ‘over’-pagina. Want ik ga het niet alleen hebben over de mooie en succesvolle dingen in m’n leven, zoals vrijwel iedereen doet. Nee. Ik ga alles met je delen over R.I.Poptasi. The good, the bad and the ugly keuzes die ik gemaakt heb. Mijn fijne en donkere tijden. Het één gaat niet zonder het ander. Dus als je nog steeds aan het lezen bent, ga er dan maar lekker voor zitten, ontspan en geniet.

Had jij vroeger ook een droom van wat je later wilde worden als je groot bent..? Ik dus niet. Al ben ik wel een dromer. Of… heet dat gewoon een rijke fantasie..? Maar ik had nou niet bepaald een droom die ik wilde waarmaken. Ik vond gewoon veel dingen leuk. Te veel misschien. Nog steeds eigenlijk.

Over R.I.Poptasi

Ik ben R.I.Poptasi. Ik ben geregistreerd, ofwel geboren zoals jullie dat noemen in Amsterdam op 19 maart 1971. Sinds 1993 werk ik in de creatieve communicatie (reclame). Als art director en creative director. Niet alleen in Nederland, maar ook in Slovenië en Argentinië. Ik heb onder andere ook als snowboard instructor in de Oostenrijkse Alpen gewerkt.

In 2010 werd ik patissier. Gewoon voor de fun. In 2012 opende ik de eerste macaronwinkel van Nederland, in Amsterdam. Shop, bakery, lounge, webshop. Helemaal compleet.

Een keuze maken

Na m’n middelbare opleiding kon ik niet beslissen wat ik later wilde worden. Maar ik moest iets kiezen. Dus ben ik Informatica gaan studeren (yep, IT). Dat leek me leuk, iets met computers. Maar na een jaar kwam ik erachter dat het niet helemaal mijn ding was. Wat doe je dan?

Veel mensen kozen een beroep van wat ze sinds hun jeugd eigenlijk al deden. Daarom waren ze er zo goed in. Maarja, waar was ik dan goed in? Geen idee. Ik vond zoveel leuk. Het enige wat ik kon verzinnen is dat ik al teken sinds ik een potlood kon vasthouden. Zie daar maar een beroep van te maken.

Twee zenders en brieven van papier

Vroeger, toen er slechts twee tv-zenders waren (Nederland 1 en 2) zag ik een programma van Veronica. Het ging over hoe je een creatief kon worden in de reclame. Dat klonk als muziek in m’n oren. Dus ik schreef een brief naar Veronica. Ja echt, een brief van papier. Email bestond toen nog niet. Veronica schreef mij een brief terug, met een lijst van alle creatieve opleidingen in Nederland. Ik nam met alle scholen contact op en vroeg om informatie.

Ze stuurden mij allemaal hun brochure. Van papier. Die legde ik vervolgens naast elkaar en maakte een selectie. Het aanbod was nogal uiteenlopend. Van zweverig tot te simpel. Maar de laatste op m’n lijst was de Academie voor Art Direction en Design in Amsterdam.

Become a Rockstar

Academie voor Art Direction en Design

Het was ene privé school. Met slecht een beperkt aantal plaatsen per jaar. Je moest eerst door de selectie procedure. Net als een sollicitatiegesprek. Je werk laten zien.

Dus ik begon ijverig met tekenen en schilderen. Verschillende technieken. Behalve houtskool. Daar had ik een hekel aan. Dara krijg je alleen maar zwarte vingers en nagels van. Nee, geef mij maar potloden, papier en verf. Nevermind.

Net als een sollicitatiegesprek

Enigszins nerveus ging ik op weg met m’n tekeningen naar de afspraak met de directeur, Joost. Hij bladerde wat door m’n werk. En ik zal nooit vergeten wat hij toen hij: ‘Je bent een uitzondering’. Ik dacht uitzondering? Hoezo uitzondering? Wat bedoel je met uitzondering? Waarom ik? Weet hij soms dat ik niet van deze planeet ben? Ik wil helemaal geen uitzondering zijn.

Toen zei hij: ‘Ik mis nog een techniek, houtskool. Maar aan je werk te zien geloof ik dat je dat wel beheerst. Je bent toegelaten.’ Ik was stomverbaasd. Ik voelde m’n gezicht veranderen in een grote glimlach van oor tot oor.

Pas later dat schooljaar hoorde ik dat iedereen in m’n klas een thuisopdracht had gekregen. Daar hing van af of ze werden toegelaten of niet.

Life after school

Na m’n examen deed ik twee dingen. Ik begon m’n eigen grafische studio. En ik werd manager bij McDonald’s. Dat was zo super leuk. Op die manier had ik tenminste een inkomen. En hoefde ik me geen zorgen te maken of ik genoeg zou verdienen met design opdrachten.

Na een paar jaar zelfstandig gewerkt te hebben kreeg ik een baan bij een reclame bureau in Amsterdam. n je raadt nooit wie een grote klant van hun was: McDonald’s! Zo cool!

Je komt er maar op één manier achter

Zo nieuwsgierig als ik ben wilde ik na een tijdje weten wat ik leuker zou vinden. Een groot- of klein reclame bureau. Er was maar één manier om daar achter te komen, dus ging ik freelancen. Zo leerde ik heel veel bureaus kennen. De reclame wereld is niet zo groot.

Na een paar jaar freelancen begon ik een vast team te missen. Freelancen was leuk. Maar elke keer met nieuwe mensen werken gaf me op den duur geen voldoening meer. Ik wilde graag werken met mensen waar ik op kon rekenen. Samen bouwen en groeien.

It’s a Grey Worldwide after all

Ik kreeg een job bij Grey Worldwide in Amsterdam. Zo werd ik van art director in Amsterdam, een creative director in Ljubljana, in Slovenië. Yes! Nu kon ik de hele creative department runnen. Elkaar lekker creatief uitdagen. Creativiteit naar een hoger level brengen. Dat was zo cool. Het bureau was blij met me. En ik met hun.

Ik was helemaal in m’n element. Unstoppable. Tenminste dat dacht ik. In m’n enthousiasme sloeg ik iets door. Ik ging maar door en door. In plaats van alleen de creative department, runde ik uiteindelijk het hele bureau.

Become a Rockstar

Ik kwam er iets te laat achter

Het bureau was dolblij met de trainingen en begeleiding die ik gaf aan alle afdelingen. Maar uiteindelijk ik zelf niet. Ik werkte alleen maar meer een meer. Daar kwam ik iets te laat achter. Met als resultaat dat ik op een gegeven moment op was. Letterlijk. Ik kon niks meer. Ik was alles behalve productief. Laat staan creatief. I snapte er niks van. Ik had me te veel aangepast. Niks was nog logisch.

Ik voelde me verslagen. Het enige wat ik nog kon, was stoppen. Al waren m’n collega’s het niet met mij eens, ik had gefaald. Met pijn in m’n hart nam ik ontslag. En ging weer terug naar Nederland.

Burn baby burn

Toen heb ik een tijdje niets gedaan. Ik was klaar met alles. Vergeten wie ik was. Mezelf even kwijt. Toen ontdekte ik dat ik een burnout had. Letterlijk opgebrand. Zo voelde het ook. Nu ik dat wist, vielen de stukjes langzaam op hun plek. En kon ik met herstellen beginnen. M’n weg terug vinden.

Maar waar begin je? Nou, dan ga je naar een specialist. Dat doet iedereen. Behalve als je R.I.Poptasi heet. Hulp vragen (en ‘nee’ zeggen) zijn niet m’n sterkste punten. Want waarom zou je om hulp vragen, als je het ook zelf kunt oplossen. Toch?

Dus ik vond zelf een oplossing. Door creatief te blijven, zolang het maar niks met commercie te maken had. Dus ik begon met tekenen, schilderen, beeldjes maken en t-shirts designen.

Ik ging naar school in de Oostenrijkse Alpen. Dat leek me leuk. Om Snowboard Instructor te worden. De bergen en de frisse alpenlucht deed me goed. Ik vond mezelf weer. Voelde me weer goed.

Become a Rockstar

Wonderen bestaan echt

Wonder boven wonder vond ik een woning in Amsterdam en een nieuwe baan bij een reclame bureau in één week. Dat voelde goed. Ik was weer back in business.

Maar na een paar jaar gaf dat bureau me geen voldoening meer. Maar in plaats van doorgaan, besloot ik te stoppen. Gelukkig had ik van m’n burnout geleerd. Gewoon een tijdje niets doen. Ik heb toen een nieuwe t-shirt collectie designed. Gewoon omdat het kon.

Beneden je niveau

Toen leerde ik een klein grafisch bureautje kennen. Het enige probleem was dat hun niveau van werken een stuk lager was dan ik gewend was. Ik was zeg maar, overgekwalificeerd. Dat bedoel ik niet om arrogant te zijn. Nee. Ik heb een hekel aan arrogantie. Het is om duidelijk te maken dat het voor mij meer een knutselclub was. Het team dat er werkte was zo ontzettend leuk. Dat balanceerde het andere weg.   Maar toen leerde ik weer iets nieuws. Namelijk dat er niks mis is met beneden je niveau werken, zolang je het maar niet te lang doet.

Dus je raadt het al. Ik bleef er te lang werken. Mijn enthousiasme en goede bedoelingen om het bureau te helpen groeien, begonnen zich me tegen te keren. Leuk was niet leuk meer. Het is bijna niet te geloven, maar de vriendschap die ik met de baas had had het niveau bereikt dat ik per sms ontslagen werd. Geen grapje.

Toeval bestaat niet. Of toch wel?

Nu is het toeval dat toeval niet bestaat. Maar ik was ondertussen naast m’n werk met een opleiding Patisserie begonnen. Gewoon voor de fun. Vier dagen per week werken en één dag in de week naar school. In die periode viel ik voor de charme van de macarons. Dus daar stortte ik mij op.

Ik wilde de balans vinden tussen art direction en patisserie. Dus opende ik de eerste macaronwinkel van Nederland. Eerlijk gezegd heb ik de balans nooit gevonden.  Omdat de patisserie alle creativiteit opslokte. Maar ik genoot op en top. De winkel is overigens alweer gesloten door verschillende omstandigheden.

Dus wat nu. Niets. Althans… niets doen is niets voor mij. Ik doe altijd wel iets. Maar ik moest een keuze maken wat ik nu ging doen. Alweer. Ik kan veel, behalve niets doen.

Een tijdje terug schreef ik het blog ‘Later als ik groot ben‘. In een reactie daarop, tipte een vriendin een TEDx presentatie van Emilie Wapnick. Toen pas werd me duidelijk waarom ik zoveel interesses heb. Waarom ik niet kan kiezen en zoveel wil doen. Waarom ik verveeld raak als ik iets te lang doe. Er was helemaal niks mis met mij. Nee. Ik was gewoon een ‘multipotentialite‘.

Daar wilde ik natuurlijk alles over weten. Het leek wel of het over mij ging. Daar vond ik het boek Renaissance Business. Dat boek beloofde je te helpen om van je ‘multi potenties’ een professional te worden. En dat is precies waar ik nu ben. Ik hoef dus helemaal niet te kiezen. Ik kan gewoon alles doen. En het is nog logisch ook. De stukje zijn op hun plek gevallen. Zo is ‘become a rockstar’ ontstaan. De quest om jezelf te ontdekken.

Become a Rockstar

Over R.I.Poptasi multipotentialite

Wat voor multipotentialite ben ik dan? Een heel veelzijdige: designer, copy writer, painter, reclame psycholoog, illustrator, DJ, producer, art director, filmmaker, toy designer, web designer, video editor, patissier, kunstenaar en coach. En de lijst wordt alleen maar langer. Ik ben het meest gevoelige wezen dat over deze planeet zwerft. Gezegend met de vloek van perfectionisme. Ik ben gewoon een ster die schijnt. A star that rocks.

Nu weet je (vrijwel) alles over me. Maar als je nog vragen hebt, stel ze dan gerust. Love, your rockstar guide, R.I.Poptasi 8]x

Open your mind…