Een Osito verhaal met een staartje

The UNTOLD STORY of the OSITOS

Mijn Osito avontuur wat begon in de straten van Buenos Aires en eindigde in winkeletalages in Amsterdam en Utrecht had nog een klein staartje. Een Osito verhaal met een staartje.

De Ositos with a Secret waren namelijk best wel snel uitverkocht. Alleen was Argentinië geen optie meer om ze te laten maken. En Nederland is een te duur land voor productie. Dus ik ging op zoek naar een organisatie die exact dezelfde Ositos kon maken, volgens de geheime formule.

Nu zijn er zat productiebedrijven in de wereld. En ze willen allemaal voor je aan de slag. Alleen die organisaties zijn gewend om op een bepaalde manier te werken. En ze werken overal het zelfde. Dus als jij iets wilt dat volgens een specifieke formule geproduceerd wordt dan wordt dat lastig. Of zeg maar gerust onmogelijk. Geen idee of ze het niet willen of simpelweg niet snappen. Probeer dat maar eens uit te leggen in gebrekkig engels niveau. Ligt het nou aan mij of wordt ik achtervolgd door ’mission impossible’?

Een groot voordeel was dat het moeilijkste traject al achter de rug was. Ik bedoel van een wild idee in je hoofd naar een werkelijke Osito. Nu was het alleen nog een kwestie van namaken. Dat leek me niet te ingewikkeld, toch? Ik had een veelbelovend bedrijf in Taiwan gevonden.

Zij konden de nieuwe serie Ositos wel voor mij maken, zeiden ze. Ik vroeg of ik ze de ontwerp/bouwtekeningen mocht sturen. Maar zij wilden liever een sample, een voorbeeld. Ofwel een Osito. Dus ik stuurde er eentje op. Die heb ik nooit meer terug gezien. Maar na een aantal weken ontving ik een vierkant pakketje uit The Republic of China. Met een groot Chinees-Engels formulier erop. En een mooi oranje lint omheen.

Nieuwsgierig maar voorzichtig maakte ik het pakketje open. Er zaten twee transparante zakjes in. Met in elk zakje een Osito. Vier grote ogen keken mij aan. De ogen klopten in ieder geval. De oortjes ook, die zaten scheef zoals dat hoort. De kleuren hadden de Taiwanezen niet zo goed begrepen. Dat hadden regenboogkleuren moeten zijn. Maar deze waren een soort van pastel oranje en -paars. Ik maakte de zakjes open.

De Taiwanese Ositos voelden goed aan. Ze waren van badstof. En ze waren zacht. Alleen toen ik ze neer wilde zetten vielen ze om. De beentjes waren namelijk zo bevestigd dat ze in een spagaat stonden. De armpjes bungelden er ook een beetje slap bij. Dus zelfs een Osito namaken blijkt toch niet zo eenvoudig. Of de poppenmaker in Argentinië begreep mij beter dan de poppenmaker in Taiwan. Wat het ook is, deze Ositos voldeden niet aan mijn wensen. Ze waren niet Poptasi-waardig.

Ik heb de Taiwanese poppenmaker laten weten dat ze niet zo geworden waren als ik wilde. Als ik me goed herinner en als ik hun gebrekkig Engelse mailtje goed begrepen had, dan vroegen ze om een nieuwe sample. Maar dat zag ik niet zo zitten. Ik heb ze vriendelijk bedankt en het daarbij gelaten.

Het leven ging gewoon weer verder. Er was geen nieuwe Osito serie bij gekomen. Ik was inmiddels verhuist. Ik woonde nog wel in Amsterdam, alleen in een andere wijk. Ik had een tijdje bij een reclamebureau gewerkt. Daarna bij een designbureau waar ik vier dagen per week werkte. Op m’n vrije maandag volgde ik een patisserie opleiding.

Volgens mij weet iedereen hier op Facebook wel waar dat toe heeft geleid. Zo niet, dan wil ik daar best wel m’n volgende blog over schrijven?

Hoedanook, de nieuwe huurders van m’n oude appartement namen opeens contact met me op. Er was een pakketje voor mij bezorgd. Een pakketje? Maar ik heb helemaal niks besteld. En ik heb m’n contacten netjes m’n nieuwe adres gegeven. Wie stuurt er dan een pakketje op m’n oude adres? De nieuwe huurders lieten weten dat het een pakketje uit Shanghai was. Ik zou het pakketje komen ophalen.

Noem het toeval of karma, maar precies rond die periode werd ik ontslagen bij het designbureau omdat het slecht met de zaak (en de hele wereldeconomie) ging. In die periode had ik een winkeltje/bakkerijtje in de Amsterdamse Pijp geopend. En daar had ik het maar druk mee. Ofwel, aan dat mysterieuze pakketje ophalen kwam ik niet toe. Ik had de huurders nog wel gevraagd om het pakketje te openen om te kijken wat er in zat. Maar dat deden ze niet. Ze wilden wachten tot ik het kwam ophalen.

Nu net kijk ik op de kalender en zie tot mijn schrik dat het al 3 februari 2020 is. Hét pakketje ligt al acht jaar onopgehaald en ongeopend op m’n oude adres. Als het er nog ligt tenminste. Ik ben ondertussen alweer verhuist. Dus ik kan me voorstellen dat het mysterieuze pakketje inmiddels in de vuilnisbak is verdwenen. Maar misschien ook niet. We zullen het nooit weten… Love, Poptasi 💛

Confusion learned

Do you know what’s really funny? Or actually it is not. That if someone asks you what you do, they expect an unambiguous answer. That is common. If you answer that you are for example a salesperson or manager, they understand. That’s easy.  That’s clear. But if you answer that you are a writer, a baker and a DJ, then most of them are confused. That’s learned confusion learned.

Then you can expect a reaction like: ‘oh … you are .. eh … creative?’. Isn’t it crazy, that we need a name for it? We think it’s normal. Otherwise it is weird. And confusing. Of course that’s not normal. In short, how do you disentangle confusion? Continue reading “Confusion learned”

Writing therapy

Schrijf therapie

Now I was planning to start writing anyway. Just becoz it is great fun to write. But also becoz it’s some kind of therapy. I’m not a fan of clichés, but it is in a way that when you write something down you can let it go. And it works. But thanks to the many replies on my last post about ‘Doubts ups and downs’, you gave me this little push. Maybe this is just what I needed. So thank you very much!   Continue reading “Writing therapy”