Aangeleerde verwarring

Weet je wat heel grappig is? Of eigenlijk juist niet. Dat als iemand je vraagt wat je doet, dat ze dan een eenduidig antwoord verwachten. Dat is aangeleerd. Als je antwoord dat je bijvoorbeeld verkoper of manager bent, dan snappen ze dat. Da’s duidelijk. Maar als je bijvoorbeeld antwoord dat je schrijver, bakker en DJ bent, dan raken de meesten al in de war. Da’s aangeleerde verwarring.

Dan kan je een reactie verwachten als: ‘oh… je bent.. eh… creatief?’. Of: ‘eh.. je bent een duizendpoot?’. Gek eigenlijk he, dat we er een naam voor moeten hebben? Dat vinden we normaal. Anders is het vreemd. En verwarrend. En dat is natuurijk niet normaal. Kortom, hoe ontwar je aangeleerde verwarring?

Wat als je meerdere dingen bent. Meerdere talenten hebt. Dan ben je dus eigenlijk niet normaal. Ik ken eerlijk gezegd maar weinig mensen die meerdere dingen zijn. Of eigenijk ken ik er geen één. Daardoor voelde ik mij als kind al anders dan de rest. Alsof ik me als enige niet kon concentreren op één ding. Dat is ook best moeilijk als je zoveel dingen leuk vindt. En gewoon niet kan kiezen. De rode draad in mijn leven.

Concentratie(regen)boog

Ik was dus altijd snel afgeleid. Dat ben ik nog steeds. Een korte concentratieboog noemen ze dat. Het enige waar ik mij super makkelijk en zonder moeite op kan concentreren, is televisie. Dat werkt als een magneet. Als er een tv aanstaat terwijl ik met iemand in gesprek ben, dan wordt mijn aandacht als het ware naar de tv gezogen. Dan blijft er weinig gesprek over.

Maargoed. Korte concentratieboog dus. Althans, zo (her)kent iedereen dat. Volgens sommige opvoedkundigen hebben mensen met een korte concentratieboog, ofwel concentratieproblemen, leerproblemen. Ze beweren zelfs dat het een gebrek aan motivatie is. Of dat het met faalangst en onzekerheid te maken heeft. Dan zou je verwachten dat er van deze mensen niet veel terecht komt, toch?

Dat is best interessant. Want het zou op mij moeten slaan. Maar dat doet het juist niet. En dat zeg ik niet om recalcitrant te zijn. Of om het nog verwarrender te maken. Ik probeer het juist te ontwarren. Ben alles behalve recalcitrant. Even voor de duidelijkheid, de definitie van recalcitrant is: onwillig, geneigd om zich te verzetten, weerspanning (bron: vandale.nl en encyclo.nl).

Gebrek aan wat..?!

Ik ben het tegenovergestelde. Ik pas me juist makkelijk aan. Te makkelijk soms. Maar dat wil niet zeggen dat ik het met alles eens ben. Alleen heb ik niet altijd de drang om een ander van mijn standpunt te overtuigen. Dan zou ik het tegenovergestelde moeten zijn zijn dus. Het antoniem (tegenovergestelde) van recalcitrant is ‘gezeglijk’. Vreemd woord. Nog nooit van gehoord. Dus dat zoek ik even op. Volgens encyclo.nl betekent dat: gehoorzaam, inschikkelijk, onderdanig, verbiedelijk, volgzaam. Verwarrend. ‘Niet-recalcitrant’ dus.

Even terug naar de beweringen van de opvoedkundigen. Gebrek aan motivatie, daar heb ik geen last van. Het is eerder andersom. Te veel motivatie. Veel willen doen. Faalangst en onzekerheid zijn deels waar. Alleen de onzekerheid komt door mijn ‘gezegend-zijn-met-de-vloek-van-perfectionisme’. Ofwel de drang om het goed te willen doen. Of zeg maar gerust prefect. En dat kun je dan inderdaad als faalangst zien. Maar om dan te zeggen dat ik leerproblemen heb. Nee. Ik kan juist heel snel iets in me opnemen. Als de tijd, ruimte en focus daar maar is.

Verwarrend allemaal, niet dan? De enige manier om alles te ontwarren is om er een eenduidig antwoord op te vinden. Dat snapt iedereen. Dan ben je niet anders dan de rest. Dat is veilig. Dat is fijn. Hoe verwarrend dat ook is. Dat ene antwoord, daar heb ik al heel wat maanden naar gezocht. Misschien zelfs wel m’n hele leven. Het heeft even geduurd, maar ik heb het gevonden.

Aangeleerde verwarring komt met de jaren

Zouden ze daarom zeggen dat wijsheid met de jaren komt. Dat ik nu pas snap hoe ik in elkaar zit. Ironisch genoeg, snap ik van de wereld steeds minder. Maar gelukkig van mezelf steeds meer. Weet je wat het is. Het is eigenlijk heel simpel. En best logisch.

Er is een plaatje, dat heet verwachtingspatroon. Zeg maar gerust sociaalverwachtingspatroon. Of maatschappelijkverwachtingspatroon. Dat is de norm. Dat is veilig. Alles behalve verwarrend. Daar voldoet de meerderheid, ofwel de maatschappij aan. Dat is helder. Dat is normaal.

Alleen ik voldoe niet aan dat plaatje. Van mij zijn er niet zo veel. Van mij is er eigenlijk maar eentje. Maar begrijp me niet verkeerd, ik ben niet alleen hoor. Nee joh. Gelukkig zijn er meer mensen ‘als’ mij. Die voldoen ook niet aan het plaatje. Nu kun je heel hard je best doen om wél aan het plaatje te voldoen. Maar dat is juist verwarrend. En er is juist iets heel moois als je niet aan het plaatje voldoet. Want in het plaatje zit je vast. Maar daarbuiten ben je vrij. Wie wil dat nou niet zijn. Niemand wil tenslotte vast zitten, toch?

Er is zelfs een woord voor. Afgeleid van ‘medieval mercenary warrior’ (bron: wiki). Een middeleeuwse huurling of vrije krijger: een free-lance. In de middeleeuwen had een ridder een lans als wapen. Een vrije ridder gaf aan dat hun lans niet gezworen was aan de diensten van een heer. Het was dus een vrije-lans. Ofwel free-lance.

Conclusie

Dus hoe ontwar je aangeleerde verwarring? Door het zo simpel, zo eenduidig mogelijk te houden. Dus als iemand je vraagt wat je doet, dan antwoord je voortaan gewoon: ‘Ik wil je niet verwarren, maar ik ben freelance’. Love, Poptasi 8]x

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *